Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


5 reacties

Welkom

Welkom op de weblog van ‘Boeren op Gods akker’. Graag willen wij je laten kennismaken met ons project in Noord-Oost Roemenië. Wij – Hans en Maaike – wonen samen met onze drie kinderen Mathias, Judith en Rowan op een boerderij in het dorp Fantanele, nabij de stad Suceava.

Wij willen, met dit project, op een praktische manier bijdragen aan de plattelandsontwikkeling en het stimuleren van de plaatselijke economie in en rond het dorp Fantanele.

Het doel van de weblog is om familie en vrienden, maar ook de onbekende lezer, een kijkje in ons leven te geven. Wij kunnen op deze manier makkelijk een groter publiek op de hoogte houden van ons doen en laten. Een reactie plaatsen is heel makkelijk en wij vinden het ook erg leuk wanneer je daar even de moeite voor neemt.

Veel leesplezier!


3 reacties

Het onderwijs van de kinderen #?

Een jaarlijks terugkerend onderwerp voor ons. Zo aan het eind van het schooljaar komen steeds dezelfde vragen naar boven. Hoe was het afgelopen jaar, kan het beter, moet het anders, zijn ze goed genoeg voorbereid wanneer ze richting High school gaan? Lastige vragen helemaal in een schoolsysteem dat ons eigenlijk vrij onbekend is, in een taal die ons, zeker in de geschreven vorm niet helemaal eigen is. Ondanks alles weten de kinderen zich goed te handhaven in hun klas, hebben vriendjes en vriendinnetjes en behoren bij de besten uit hun klas.

En toen kwam Corona. Ondanks dat de leraren hun best deden om online onderwijs te geven vonden wij het resultaat van de inspanningen matig. Het was vooral heel erg chaotisch. Mathias en Judith hebben voor ieder vak een andere leraar en er werd via verschillende platforms gecommuniceerd. Via de Whatsapp, Facebook groepen, Messenger, Zoom, Yitsi en daar ging regelmatig wat verloren. Vanwege slechte internet verbinding, leraren die maar een deel van de klas een bericht stuurden of omdat het niet meer duidelijk was vanwege alle verschillende informatie stromen die op mijn telefoon binnen kwamen. Uit verhalen van andere ouders maakten we op dat het in de stad al niet veel beter was. Het schoolsysteem en de leraren zijn simpelweg niet ingericht op onderwijs op afstand.

De zomervakantie duurt hier drie maanden en halverwege de vakantie was er nog geen duidelijkheid hoe het onderwijs na de vakantie voortgezet zou worden. Wanneer het onderwijs fysiek plaats zou vinden, zouden er best een heel aantal aanpassing zijn waar wij niet achter kunnen staan. Anderhalve meter afstand, gezichtsmaskers in de klas en veelvuldig handen desinfecteren vinden wij juist ongezond en ingaan tegen de vrijheid die wij onze kinderen gunnen. De bijkomende vraag is vervolgens, hoe lang blijven de scholen open? Is een eerste najaarsgriep voldoende om het hele systeem weer plat te gooien? Als het weer online gegeven zou worden hadden wij er een hard hoofd in maar alternatieven konden we ook niet direct bedenken.
Totdat we via een van onze oude melkklanten in contact kwamen met een meisje wat thuisonderwijs bleek te krijgen. Officieel was het geen thuisonderwijs maar onderwijs op afstand want ze stond ingeschreven op een internationale school in de VS. En toen ging het ineens heel snel. We hebben informatie ingewonnen, ons ingelezen en besloten ons in te schrijven voor de opleidingscursus voor ouders. Inclusief een examen om zelf je kinderen te mogen begeleiden. Begin september was de tweedaagse cursus en slaagde ik voor het examen.

Onze kinderen staan inmiddels ingeschreven bij de Christian Light Acadamy in Virginia, USA en we hebben onze eerste schooldagen erop zitten. Alles is in het Engels dus dat is wel even wennen natuurlijk. We hebben daarom besloten om ze alle drie te starten in “grade 1” en zo de eerste klassen gezamenlijk door te werken. Op die manier kunnen ze wennen aan de taal, meeteenheden, dollars en alle terminologie die gebruikt wordt.
Het voordeel van dit systeem is dat het een bepaalde “vaste” structuur biedt die wij wel heel fijn vinden. Ze hebben een heel eigen curriculum en elk kwartaal moeten we opsturen waar de kinderen aan gewerkt hebben, de behaalde cijfers, hoeveel lesuren er gemaakt zijn (totaal moeten we 990 uur volmaken per jaar) en iedere twee jaar hebben ze een examen in Suceava.
Het lesmateriaal is van Christian Light Education. Behoorlijk conservatief maar dat vinden wij niet zo heel erg. We zijn juist wel blij met het feit dat het geloof betrokken wordt bij alle vakken op school (en dus feitelijk bij alle onderdelen van het leven in de maatschappij). Het maakt ons extra bewust van onze plek als Christen op de plek waar we zijn en dat is alleen maar positief.

 

Deze diashow vereist JavaScript.


4 reacties

Onze nieuwe huisgenote

Vorig jaar werden wij benaderd door stichting “Brederwiede helpt Roemenie” of wij Iby, een jonge meid van 22 jaar op konden vangen. Ze was opgegroeid in een kindertehuis en had een plekje nodig om te wonen en werken. Wij hadden op dat moment net toegezegd om een zigeuner jongen van 16 jaar op te leiden in het werk op de boerderij en hadden dus geen plaats. We hebben toen de vraag doorgespeeld aan Cees en Thea en die hebben daarin toegezegd.

Puntje bij paaltje is de jongen gebracht en de volgende dag konden we hem weer uitzwaaien. Hij was nog nooit eerder van huis geweest, had heimwee en zijn ouders liepen erg aan hem te trekken dat het toch niets voor hem zou zijn. En zo was er eigenlijk toch een plek maar Iby was uiteindelijk al bij Cees en Thea. Als nieuwe buurvrouw hadden we leuk contact met haar en ook de kinderen konden goed met haar opschieten.

Helaas klikte het niet tussen Iby en Cees en Thea en zo is zij halverwege december vertrokken naar een andere plekje. We hadden af en toe contact en hebben haar eind januari wat spulletjes nagebracht die ze niet met de bus mee had kunnen nemen.
Na enige tijd hoorden we dat ze een baantje had gevonden in de druiventeelt en dat ze een bijna 20 jaar oudere vriend had. Niet veel later is ze met hem naar zijn ouderlijk huis vertrokken en was ze haar ID kaart kwijt. En toen werd het stil. Haar telefoon deed het niet meer en ook via Facebook konden we geen contact meer krijgen. Via haar beste vriendin hoorden we dat Iby’s telefoon kapot was (en dat is op zich niet vreemd want haar telefoons hebben om de een of andere reden nooit een lang leven), dat ze door haar vriend geslagen zou worden en bovendien zwanger was.

Het hele verhaal begon mensenhandel-achtige kenmerken te vertonen. Na ons laatste telefoongesprek waarin ze niet als haar enthousiaste zelf klonk en we vervolgens via de facebook van haar vriend werden verzocht geen contact meer op te nemen gingen toch wel alle alarmbellen af. We hebben contact opgenomen met de plaatselijke politie in Craiova (dat is hier ruim 10 uur rijden met de auto vandaan, dus zelf even een kijkje nemen zou een tweedaagse onderneming zijn) en die is polshoogte gaan nemen. Ze hebben haar meegenomen naar het bureau en haar gevraagd of ze bij haar vriend wilde blijven of daar weg wilde. Ze wilde daar weg en wij hadden al aangegeven dat ze dan wel naar ons mocht komen.

Ze is door de politie op de trein gezet met een klein beetje geld voor eten en een nieuwe tablet zodat ze met ons kon bellen. Wel bijzonder om te merken hoe adequaat de politie werkt in Roemenië. Er is nog steeds wel corruptie maar er zitten dus toch ook echt wel hele goede mensen tussen.
En zo zit Iby sinds begin april bij ons in huis. Gelukkig toch niet zwanger. Het doel is om haar te helpen een appartement en een baan te vinden om zo zelfstandig voor zichzelf te kunnen zorgen. We hopen dat dit binnen de periode van een jaar gaat lukken. Nu helpt ze mee op de boerderij en met de klusjes in en om huis.

Iby heeft moeite met rekenen en ook de waarde van geld zegt haar niet heel veel. Om zelfstandig te kunnen leven is het belangrijk om daar toch een bepaalde basiskennis van te hebben. Ze heeft de basisschool doorlopen maar er op gebied van rekenen nooit veel opgestoken.
Via Henk Zijl, die samen met een enthousiast team een geweldig project runt in Tarnaveni, hebben we een lesprogramma gekregen om de basisvaardigheden van het rekenen aan te leren. Daar zijn we nu mee bezig. Verder krijgt ze wekelijks een klein salaris uitbetaald en een keer in de maand betaald ze ons voor de kost en inwoning. Dan blijft er voor haar maandelijks een kleine 100 euro over om te besteden. Een mooie ervaring om zo binnen een veilige omgeving met geld om te leren gaan.

Nu houden we er helemaal niet van om labels te plakken maar inmiddels zijn we erachter dat Iby een hechtingsstoornis heeft. Haar gebrek aan ruimtelijk inzicht, moeite met rekenen en weinig besef van tijd komen daar daar hoogstwaarschijnlijk vandaan. Op zich verandert dit niet heel veel aan hoe we met haar werken maar biedt ons wel  meer inzicht in het waarom en helpt ons om er beter mee om te kunnen gaan.

IMG_20200614_144323

Iby en Judith op de watertoren