Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


5 reacties

Welkom

Welkom op de weblog van ‘Boeren op Gods akker’. Graag willen wij je laten kennismaken met ons project in Noord-Oost Roemenië. Wij – Hans en Maaike – wonen samen met onze drie kinderen Mathias, Judith en Rowan op een boerderij in het dorp Fantanele, nabij de stad Suceava.

Wij willen, met dit project, op een praktische manier bijdragen aan de plattelandsontwikkeling en het stimuleren van de plaatselijke economie in en rond het dorp Fantanele.

Het doel van de weblog is om familie en vrienden, maar ook de onbekende lezer, een kijkje in ons leven te geven. Wij kunnen op deze manier makkelijk een groter publiek op de hoogte houden van ons doen en laten. Een reactie plaatsen is heel makkelijk en wij vinden het ook erg leuk wanneer je daar even de moeite voor neemt.

Veel leesplezier!


1 reactie

Mei 2011

April is al weer voorbij. Wat vliegt de tijd. Het is even goed nadenken wat er allemaal gebeurt is afgelopen maand. We hebben in ieder geval niet stil gezeten, dat is een ding dat zeker is!
Na een wat koudere periode lijkt het nu toch echt voorjaar te worden. De bomen bloeien en de eerste blaadjes zijn zichtbaar. Het Roemeense platteland ziet er altijd een stuk vriendelijker uit als alles groen is en het zonnetje schijnt.
Het voorjaar betekent op een boerderij ook een drukke tijd omdat er weer van alles gezaaid moet worden. In het najaar hadden we natuurlijk de wintertarwe al gezaaid. De zonnebloemen, gras, maïs en voederwten zijn dan aan de beurt. Op de snijmais na, zit alles nu in de grond. We zijn nog nooit zo op tijd geweest! April/mei hebben we veel koeien die moeten afkalven. Inmiddels zijn er zes kalfjes geboren waarvan vijf vaarsjes en één stiertje. Daar zijn we natuurlijk erg blij mee omdat elk vaarsje toekomstige uitbreiding van de melkveestapel betekent. Omdat we verschillende rassen gebruiken is het een bont gezelschap. Zwartbont, roodbont, bruin/grijs bont, of helemaal bruin of bruin/grijs. We hebben er zelfs eentje met allemaal hele kleine krulletjes.

Onze veestapel is sinds een paar weken ook weer uitgebreid met een paar varkens. Vorig jaar hadden we voor het eerst varkens als kerstbonus voor het personeel. Dit werd erg op prijs gesteld, dus voor dit jaar hebben we besloten om weer een paar varkens op de markt te kopen. In Veresti, een dorp hier vlakbij, is elke zondagmorgen markt. Het schijnt dat vroeger hier in de omgeving veel Joden woonden. Omdat voor de Joden zaterdag een rustdag is, werd de markt op zondag gehouden.
Zeker bij mooi weer is het een drukte van belang. Er is parkeergelegenheid voor auto’s en voor paard en wagen. En dat zijn echt tientallen paard en wagens! Gemoedelijk kauwend op wat hooi staan de paarden rustig te wachten tot de baasjes klaar zijn me inkopen doen.
Je kunt het zo gek niet verzinnen, of het is, in veelvoud, te koop op de markt. Kleding, schoenen, potten, pannen, groente, fruit, kaas, zaaizaad, kippen, konijnen, meubels, banden, gereedschap, paardentuigen, touwtjes, koeien, paarden en ook varkens. We hebben dit keer vijf mooie biggetjes uitgezocht.
Weer op weg naar huis kom je langs een lange optocht van paard en wagens die weer op weg zijn naar huis. En natuurlijk wordt er in veel gevallen een of meerder tussenstoppen gemaakt om een biertje of wat sterkers te drinken op de geslaagde aan-of verkoop.
Achter in de auto in een paar zakken hebben we de biggen mee naar huis genomen. Thuis de auto flink laten luchten want er hing een doordringende varkensgeur in. De biggen hebben een mooi hokje gekregen met z’n vijven. Dit jaar zelfs met een stukje uitloop naar buiten. Ze vinden het heerlijk om lekker buiten in het zonnetje te liggen of te wroeten in de grond. Alleen daarom al zou je biologisch varkensvlees gaan eten! Het is niet te vergelijken met hun neefjes en nichtjes die in hun korte leventje op beton en roosters gehouden worden. Om te voorkomen dat ze uit verveling of stress aan elkaars staartjes of oren gaan knagen krijgen ze wat speelgoed. En dat allemaal omdat de consument een goedkoop stukje vlees op zijn of haar bord wil.

De biggen

Half april hebben we bezoek gehad van een klusteam uit Nederland. Er is hard gewerkt aan het kalverhok in de nieuwe koeienstal. Verder hebben ze nog een tweetal kozijnen in de nieuwe groepsruimte gezet en is het plafond verder afgetimmerd zodat er gips tegenaan kan. De tijd is altijd te kort, of er is teveel werk. Maar het is altijd jammer als het bezoek weer voorbij is.
Het kalverhok is in ieder geval wel helemaal af. Deze week hebben we drie kalfjes overgebracht naar hun nieuwe onderkomen. De eerste bewoners van de nieuwe stal! Er is nog een hoop werk te verzetten voor uiteindelijk ook de koeien over kunnen. Dus als er mensen zijn die zich geroepen voelen om een weekje (of meer) te helpen met klussen, dan staan we daar altijd voor open. De hoeveelheid werk valt altijd tegen. Daarnaast gaat het werk op de boerderij ook gewoon door, dus dan gaat het allemaal niet zo snel als je wel eens zou willen.

De kalfjes in volle galop over het erf op weg naar hun nieuwe hok

 

De kalfjes in hun nieuwe hok; de eerste bewoners van de nieuwe stal!

 Nu het buiten weer warmer wordt, gaan de schaapherders ook weer naar buiten om te weiden met hun schaapjes. Dat is op zich niet zo’n punt zolang ze op hun eigen grond blijven. Maar de schaapherders hebben vaak maar een klein stukje grond om hooi van te winnen voor de winter en de rest van de tijd grazen ze met hun schapen overal en nergens. Dat wil zeggen, op andermans grond. Ook op de percelen waar wij graag met de koeien willen weiden zodra er genoeg gras op staat. En dat geeft dus wel eens (behoorlijk) wat irritaties. Het is best lastig om dit op een goede manier op te lossen. We zijn hier om de mensen te helpen, maar we hoeven natuurlijk ook niet over ons heen te laten lopen. Daarbij komt dat we geen zin hebben om als een politie agent onze grond te moeten bewaken.
Het deed ons denken aan het kerstverhaal. Jezus werd geboren in een stal en in een voerbak te slapen gelegd. De eersten die het nieuws van zijn geboorte te horen kregen, waren schaapherders. Als die schaapherders van toen een beetje leken op hun Roemeense collega’s, dan waren dat niet de meest geliefde mensen. Hier zijn schaapherders vaak het uitschot, behoorlijk onbetrouwbaar en in sommige gevallen agressief. Maar juist aan deze mensen wil God Zijn liefde laten zien. Misschien wel omdat zij niet zo in de weg gezeten worden door bezit of eigendunk. Er valt dus voor ons nog een hoop te leren uit het kerstverhaal… 

Een Roemeense schaapherder 2011 na Chr.

Mathias en Judith

Rowan in het gras wat hij nog best spannend vond al dat gekriebel van de grassprietjes onder zijn handen!


1 reactie

Maart 2011

We zijn ruim drie weken terug in Roemenie, maar het lijkt alsof ons verlof in Nederland al weer veel langer geleden is. We hebben een goede tijd gehad met familie en vrienden en kijken er met veel plezier op terug. Het is altijd leuk om in Nederland te zijn. Alles is bekend, de taal is geen probleem en de afstanden zijn allemaal kleiner en de wegen beter dan in Roemenie. Toch was het wel weer fijn om terug naar Roemenie te gaan. De kinderen vinden het leuk om weer met hun eigen speelgoed te spelen en lekker buiten op het erf bezig te zijn. Ze hadden erg naar de vakantie uitgekeken, maar aan het eind van de vakantie vroegen ze toch regelmatig wanneer we weer naar huis zouden gaan.

Mathias is in Zeewolde nog ruim een week naar de basisschool geweest. Hij vond het erg leuk en het was super dat het mogelijk was. Voor Mathias was het een mooie gelegenheid om in Nederland eens te zien hoe het er op school aan toe gaat. En natuurlijk om zijn Nederlands.
Verder hebben we nog een heel aantal mensen bezocht, heeft Hans nog wat spullen voor de boerderij geregeld, zijn we zonder kinderen een midweek naar Duitsland geweest, zijn we bij een verre nakomeling van een Roemeense vorst op bezoek geweest, vergaderd met het bestuur van de stichting Romadopt, hebben we gewinkeld en ga zo maar door. Een behoorlijk programma dus. 19 februari hadden we een inloopmiddag voor familie en vrienden georganiseerd in Leusden. Het was een zeer geslaagde middag en de locatie was ook erg gezellig! We hebben wat kunnen vertellen over ons werk en leven in Roemenie en de doelstelling van ons project kunnen toelichten. De middag werd afgesloten met een lekkere stamppot maaltijd met als toetje warme rijstebrij. Als je niet kon komen heb je dus echt wat gemist! Maar…misschien volgend jaar beter!

Op onze terugreis naar de boerderij in Fantanele, zijn we nog bij Michel en Miranda en hun zoontje Atlas op bezoek geweest. Zij hebben een boerderij vlakbij Tirgu Mures. Het was leuk om eens bij andere “Nederlandse Roemenen” te kijken op de boerderij en ervaringen uit te wisselen. We zijn maar heel kort geweest omdat we ’s avonds nog thuis wilden zijn, maar we hadden nog uren door kunnen praten. Op http://www.menm-in-roemenie.nl kan je meer lezen over Michel en Miranda.

Rowan slaapt nu sinds een paar dagen bij Mathias en Judith op de kamer. Tot die tijd sliep hij nog bij ons op de kamer. Wel zo makkelijk omdat hij nog borstvoeding krijgt en zich ’s nachts ook nog meldt. Hij werd alleen steevast wakker wanneer wij naar bed gingen. Om daar vanaf te zijn hebben we maar besloten hem bij de andere kinderen op de kamer te leggen. We waren bang dat we hem niet zouden horen als hij ’s nachts wakker zou worden, maar dat probleem loste zichzelf op. Wanneer hij wakker wordt en begint te huilen, komt Mathias naar onze kamer: “mama, Rowan huilt, hij moet drinken”.

Vlak voordat we op verlof gingen naar Nederland, zijn we nog geïnterviewd voor een plaatselijke krant. We hebben kunnen vertellen wat we hier doen en hoe wij het leven in Roemenie vinden. Uiteindelijk was het best een aardig artikel geworden.
Toen we begin maart bij Michel in Miranda waren, vertelden zij dat ze een artikel over ons gelezen hadden in het agrarische vakblad “Ferma”, de Roemeense boerderij zeg maar. Dat was dus best een leuke verassing. We genieten dus ook al landelijke bekendheid in Roemenie!

Dit jaar willen we samen met de stichting meer werk gaan maken van PR en fondsenwerving. We zijn druk bezig met het opzetten van een website met uitgebreide informatie over het project “Boeren op Gods akker”. Er zijn genoeg plannen en ideeën om met de boerderij bij te kunnen dragen aan de ontwikkeling van het platteland van Fantanele. Maar daar zijn behoorlijk wat financiële middelen voor nodig. Grofweg hebben we berekend dat het om 400.000 Euro gaat. Menselijk gezien zou je denken dat het haast onmogelijk is om zo’n geldbedrag bij elkaar te krijgen. Maar wij geloven naast een fysieke wereld, ook in een geestelijke wereld. En aangezien voor God geen ding onmogelijk is, mogen we er ook op vertrouwen dat het geld er op de een of andere manier wel komt.
Mocht je ons project willen ondersteunen, dan kan je altijd contact met ons opnemen voor uitgebreidere informatie.


Een reactie plaatsen

Januari 2011

Het eerste stuk op de weblog dit jaar. We hopen dat iedereen een goede kerst gehad heeft en 2011 goed begonnen is. Nu we dit zo schrijven, weten we van dichtbij, dat er mensen zijn die het nieuwe jaar verdrietig begonnen zijn. Zo is begin januari een jonge vrouw uit onze gemeente in Enschede overleden en een paar dagen later Hans’ oma. Beide vrouwen laten mensen achter die hen zullen missen. We weten dat ze nu in de hemel bij Jezus zijn en hoewel dat het gemis niet minder maakt, is dat wel een troostvolle gedachte.

Rond de feestdagen heeft ons personeel extra vrij gehad, wat betekent dat wij extra gewerkt hebben. Naast het noodzakelijke vaste werk hebben we verder niets bijzonders gedaan, dus al met al is alles vrij rustig geweest voor ons. Met de jaarwisseling is er in het dorp rond middernacht wel wat vuurwerk afgestoken, maar dit nam een minuut of tien in beslag en toen was het ook wel voorbij. Het afsteken van vuurwerk is best een aardige traditie, maar de welvaart heeft de balans de verkeerde kant op doen slaan. Het is absurd dat er voor miljoenen euro’s de lucht in geknald wordt. Tijdens het melken op oudejaarsavond hebben we bedacht, dat ze vuurwerk 100% zouden moeten belasten. Dus wanneer je een vuurpijl voor 10 euro koopt, er van die 10 euro, vijf euro naar een goed doel (zoals ons project in Roemenie 🙂 ) gaat. Dat knalt toch een stuk lekkerder?

Ionel, onze trekkerchauffeur en manusje van alles, heeft besloten om het nieuwe jaar goed te beginnen en te stoppen met roken. Nu heeft hij het al vaker geprobeerd maar veel langer dan een paar dagen hield hij het niet vol. Christenen roken hier trouwens helemaal niet. Roken wordt gezien als grote zonde. Maar dit even terzijde. Ionel rookte ongeveer een pakje per dag en had uitgerekend dat het hem 200 RON (is 50 euro) per maand kostte. Op een salaris van 1200 RON per maand, is dat een behoorlijke kostenpost. Hij is aan het sparen voor een nieuw dak op zijn huis en 200 RON extra sparen per maand zag hij wel zitten. We hebben nicotine pleisters voor hem gekocht en daar hij heeft hij tot nu toe nog maar eentje van gebruikt in drie weken tijd. Het valt hem best wel mee hoe moeilijk het is om te stoppen. We hopen dat hij van de sigaretten af kan blijven en dit jaar een nieuw dak op zijn huis kan maken!

Judith, maar vooral Mathias zijn de laatste tijd helemaal in beslag genomen door het feit dat ze GROEIEN. Elke morgen Mathias uit bed komt is het :”Kijk papa, mama, ik ben gegroeid. Ik ben al zo groot, kijk maar!”. En dan geeft hij met zijn hand boven zijn hoofd aan hoe groot hij wel is. Aan tafel, tijdens het eten heeft hij het er minstens één keer per dag ook nog een keer over. Judith aapt haar grote broer braaf na. Dus als broerlief onder het eten gaat staan om te laten zien hoe groot hij is, dan gaat Judith ook op haar teentjes staan en als het mogelijk was, zou ze nog harder gegroeid zijn als Mathias. Als het groei ritueel weer voorbij is gaan ze allebei weer netjes zitten en eten hun boterhammetje op om nog groter te worden.

Het nieuwe jaar zijn we ingegaan met een vaarskalfje en omdat we onze veestapel uit willen breiden tot veertig melkkoeien, zijn vaarskalfjes meer dan welkom. Een gedeelte van de pinken is laatst ook op drachtigheid gecontroleerd en alles was drachtig. We krijgen in april en mei een afkalfpiek en we verwachten dat onze melktankje van 650 liter dan ook weer te klein wordt. Naast het vaste werk, hebben we op de boerderij verder niet zo heel veel gedaan de laatste tijd. Met de nieuwe koeienstal zijn we nog niet veel verder gekomen. Door de vorst is het er erg koud en er waren nog een hoop andere zaken die geregeld moesten worden. We zijn druk geweest met een hoop achterstallige administratie, het schrijven van teksten voor onze website, contact met de stichting, het maken van een planning voor onze tijd in Nederland en ga zo maar door. Verder wil Hans ook nog een groot gedeelte van onze mesthoop over het land verspreiden nu de grond nog mooi bevroren is.

Van 7 februari t/m 7 maart zijn we weer met verlof in Nederland. We zien er erg naar uit, en zijn de dagen al aan het aftellen. Er valt nog een hoop te regelen voordat we met een gerust hart alles achter kunnen laten. Genoeg te doen dus! We hopen weer een heel aantal van jullie te zien en te spreken. Toch weten we ook, dat het onmogelijk is om met iedereen iets af te spreken. Daar is de tijd gewoonweg te kort voor, dus we hopen jullie daar begrip voor hebben. We proberen onze tijd zo goed mogelijk te verdelen, maar dat voorkomt niet dat we soms mensen moeten teleurstellen. Wel organiseren we weer een gezellige, informatieve inloopmiddag. Familie, vrienden, geïnteresseerden, iedereen is welkom. Deze middag zal plaatsvinden op zaterdag 19 februari. Dit jaar zijn we te gast op “biologisch landbouwbedrijf De Riet” van Jan en Cobie de Kruijf.
Asschatterweg 233, 3831 JP LEUSDEN
Voor de routebeschrijving kan je kijken op: http://www.kookstudioderiet.nl/routebeschrijving.pdf

Programma:
Vanaf 14.00 inloop
15.00 – 15.45 Rondleiding over de boerderij met melkkoeien, scharrelende varkens in een serrestal, biologische boerderijwinkel (dus vergeet je portemonnee niet 😉 ) en bierbrouwerij.
16.00 – 16.45 korte presentatie over ons project en ons leven in Roemenie
17.00 Eenvoudige maaltijd
18.30 Sluiten we de middag af

Als je komt, stuur dan even een mailtje en geef dan ook aan of je blijft mee-eten of niet. Dit kan via boerenzonderland@live.nl

We hopen tot snel!