Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


5 reacties

Welkom

Welkom op de weblog van ‘Boeren op Gods akker’. Graag willen wij je laten kennismaken met ons project in Noord-Oost Roemenië. Wij – Hans en Maaike – wonen samen met onze drie kinderen Mathias, Judith en Rowan op een boerderij in het dorp Fantanele, nabij de stad Suceava.

Wij willen, met dit project, op een praktische manier bijdragen aan de plattelandsontwikkeling en het stimuleren van de plaatselijke economie in en rond het dorp Fantanele.

Het doel van de weblog is om familie en vrienden, maar ook de onbekende lezer, een kijkje in ons leven te geven. Wij kunnen op deze manier makkelijk een groter publiek op de hoogte houden van ons doen en laten. Een reactie plaatsen is heel makkelijk en wij vinden het ook erg leuk wanneer je daar even de moeite voor neemt.

Veel leesplezier!


1 reactie

Mei 2011

April is al weer voorbij. Wat vliegt de tijd. Het is even goed nadenken wat er allemaal gebeurt is afgelopen maand. We hebben in ieder geval niet stil gezeten, dat is een ding dat zeker is!
Na een wat koudere periode lijkt het nu toch echt voorjaar te worden. De bomen bloeien en de eerste blaadjes zijn zichtbaar. Het Roemeense platteland ziet er altijd een stuk vriendelijker uit als alles groen is en het zonnetje schijnt.
Het voorjaar betekent op een boerderij ook een drukke tijd omdat er weer van alles gezaaid moet worden. In het najaar hadden we natuurlijk de wintertarwe al gezaaid. De zonnebloemen, gras, maïs en voederwten zijn dan aan de beurt. Op de snijmais na, zit alles nu in de grond. We zijn nog nooit zo op tijd geweest! April/mei hebben we veel koeien die moeten afkalven. Inmiddels zijn er zes kalfjes geboren waarvan vijf vaarsjes en één stiertje. Daar zijn we natuurlijk erg blij mee omdat elk vaarsje toekomstige uitbreiding van de melkveestapel betekent. Omdat we verschillende rassen gebruiken is het een bont gezelschap. Zwartbont, roodbont, bruin/grijs bont, of helemaal bruin of bruin/grijs. We hebben er zelfs eentje met allemaal hele kleine krulletjes.

Onze veestapel is sinds een paar weken ook weer uitgebreid met een paar varkens. Vorig jaar hadden we voor het eerst varkens als kerstbonus voor het personeel. Dit werd erg op prijs gesteld, dus voor dit jaar hebben we besloten om weer een paar varkens op de markt te kopen. In Veresti, een dorp hier vlakbij, is elke zondagmorgen markt. Het schijnt dat vroeger hier in de omgeving veel Joden woonden. Omdat voor de Joden zaterdag een rustdag is, werd de markt op zondag gehouden.
Zeker bij mooi weer is het een drukte van belang. Er is parkeergelegenheid voor auto’s en voor paard en wagen. En dat zijn echt tientallen paard en wagens! Gemoedelijk kauwend op wat hooi staan de paarden rustig te wachten tot de baasjes klaar zijn me inkopen doen.
Je kunt het zo gek niet verzinnen, of het is, in veelvoud, te koop op de markt. Kleding, schoenen, potten, pannen, groente, fruit, kaas, zaaizaad, kippen, konijnen, meubels, banden, gereedschap, paardentuigen, touwtjes, koeien, paarden en ook varkens. We hebben dit keer vijf mooie biggetjes uitgezocht.
Weer op weg naar huis kom je langs een lange optocht van paard en wagens die weer op weg zijn naar huis. En natuurlijk wordt er in veel gevallen een of meerder tussenstoppen gemaakt om een biertje of wat sterkers te drinken op de geslaagde aan-of verkoop.
Achter in de auto in een paar zakken hebben we de biggen mee naar huis genomen. Thuis de auto flink laten luchten want er hing een doordringende varkensgeur in. De biggen hebben een mooi hokje gekregen met z’n vijven. Dit jaar zelfs met een stukje uitloop naar buiten. Ze vinden het heerlijk om lekker buiten in het zonnetje te liggen of te wroeten in de grond. Alleen daarom al zou je biologisch varkensvlees gaan eten! Het is niet te vergelijken met hun neefjes en nichtjes die in hun korte leventje op beton en roosters gehouden worden. Om te voorkomen dat ze uit verveling of stress aan elkaars staartjes of oren gaan knagen krijgen ze wat speelgoed. En dat allemaal omdat de consument een goedkoop stukje vlees op zijn of haar bord wil.

De biggen

Half april hebben we bezoek gehad van een klusteam uit Nederland. Er is hard gewerkt aan het kalverhok in de nieuwe koeienstal. Verder hebben ze nog een tweetal kozijnen in de nieuwe groepsruimte gezet en is het plafond verder afgetimmerd zodat er gips tegenaan kan. De tijd is altijd te kort, of er is teveel werk. Maar het is altijd jammer als het bezoek weer voorbij is.
Het kalverhok is in ieder geval wel helemaal af. Deze week hebben we drie kalfjes overgebracht naar hun nieuwe onderkomen. De eerste bewoners van de nieuwe stal! Er is nog een hoop werk te verzetten voor uiteindelijk ook de koeien over kunnen. Dus als er mensen zijn die zich geroepen voelen om een weekje (of meer) te helpen met klussen, dan staan we daar altijd voor open. De hoeveelheid werk valt altijd tegen. Daarnaast gaat het werk op de boerderij ook gewoon door, dus dan gaat het allemaal niet zo snel als je wel eens zou willen.

De kalfjes in volle galop over het erf op weg naar hun nieuwe hok

 

De kalfjes in hun nieuwe hok; de eerste bewoners van de nieuwe stal!

 Nu het buiten weer warmer wordt, gaan de schaapherders ook weer naar buiten om te weiden met hun schaapjes. Dat is op zich niet zo’n punt zolang ze op hun eigen grond blijven. Maar de schaapherders hebben vaak maar een klein stukje grond om hooi van te winnen voor de winter en de rest van de tijd grazen ze met hun schapen overal en nergens. Dat wil zeggen, op andermans grond. Ook op de percelen waar wij graag met de koeien willen weiden zodra er genoeg gras op staat. En dat geeft dus wel eens (behoorlijk) wat irritaties. Het is best lastig om dit op een goede manier op te lossen. We zijn hier om de mensen te helpen, maar we hoeven natuurlijk ook niet over ons heen te laten lopen. Daarbij komt dat we geen zin hebben om als een politie agent onze grond te moeten bewaken.
Het deed ons denken aan het kerstverhaal. Jezus werd geboren in een stal en in een voerbak te slapen gelegd. De eersten die het nieuws van zijn geboorte te horen kregen, waren schaapherders. Als die schaapherders van toen een beetje leken op hun Roemeense collega’s, dan waren dat niet de meest geliefde mensen. Hier zijn schaapherders vaak het uitschot, behoorlijk onbetrouwbaar en in sommige gevallen agressief. Maar juist aan deze mensen wil God Zijn liefde laten zien. Misschien wel omdat zij niet zo in de weg gezeten worden door bezit of eigendunk. Er valt dus voor ons nog een hoop te leren uit het kerstverhaal… 

Een Roemeense schaapherder 2011 na Chr.

Mathias en Judith

Rowan in het gras wat hij nog best spannend vond al dat gekriebel van de grassprietjes onder zijn handen!