Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


3 reacties

December 2011

Het was even bijkomen na de twee “groepsinvasies”, maar, we zitten weer in ons dagelijkse ritme. Roelof zijn stage zit er weer op. Sinds begin december loopt hij weer op Hollandse bodem rond. We vonden het van tevoren wel even spannend om voor zo’n lange tijd iemand in huis te hebben, maar dat is ons alles meegevallen. De eerste dag zette hij al koffie voor Hans, dus de punten waren bij voorbaat al binnen 😀

Roelof, bedankt voor je inzet en alle gezelligheid!

Vanochtend hebben we de eerste echte sneeuw van deze winter gehad. De kinderen kwamen ons enthousiast wakker maken met de mededeling dat het gesneeuwd had. Sneeuw heeft hier altijd een vertragend effect. Het verkeer rijdt een stuk langzamer door de hoofdstraat, we brengen de kinderen lopend (met dan wel zonder slee) naar school ipv met de fiets en het werk op het land kan ook worden gestaakt. De lappendeken van het Roemeense platteland is verborgen onder een laagje sneeuw waardoor het niet meer duidelijk is welk land nu van ons of van de buurman is.

Laatst hadden we weer eens de DSV (Directie Sanitair Veterinair), een soort gezondheidsdienst voor dieren en mensen, op de stoep staan. Ze wilden een monster van onze maiskuil hebben. Ze gaan het monster onderzoeken op radioactiviteit! Probeer dan maar eens serieus te blijven….Ach ja, prima, neem maar een zakje met voer mee. We verwachtten niet dat er iets uit gaat komen. Maar, veiligheid voor alles!

Nu met de kerst in zicht, heeft het personeel hun kerstbonus, in de vorm van een varken, verzilverd. De varkens zijn geslacht en de diepvriezers zijn weer gevuld met lekker mals, 5 sterren varkensvlees. In maart hadden we ze als big van ongeveer 20kg gekocht en in negen maanden tijd zijn ze gegroeid naar ruim 100kg. Niet helemaal biologisch gevoerd, maar er was wel zo’n 5 m2 ruimte per varken én uitloop naar buiten. Gangbare varkens in Nederland hebben maar 0,8 m2 per varken tot hun beschikking en groeien in drie en een halve maand van 25 kg naar 115 kg. Turbo vlees dus. Helaas komt dit de smaak niet ten goede. Hoewel we natuurlijk wel iets bevooroordeeld zijn, is het vlees van onze varkens heerlijk mals en smakelijker dan dat van hun industrieel opgegroeide neefjes en nichtjes. De kleur van het vlees is al anders, het is veel roder dan het bleke vlees wat in de supermarkt te vinden is.

De zeug is de dans ontsprongen. Zij mag zorgen voor de kerstbonus van volgend jaar. Een dankbare taak want ze zal vertroeteld worden tot en met.

 De afgelopen posts hebben we veel verteld en laten zien wat er allemaal op de boerderij gebeurd is. Hoogste tijd dus om eens wat meer te vertellen over onze “geestelijke gesteldheid”.

We ervaren dat het soms erg zwaar is om positief te blijven en ons te blijven richten op Gods Woord. Hoe breng je dingen nu daadwerkelijk in de praktijk.

Een praktisch punt waar we dit jaar weer keihard tegenaan liepen. We hebben een aantal hectares aan gras/klaver gezaaid wat we hooien als voer voor de koeien in de winter. De eerste snede was vrij mager omdat we een heel droog voorjaar hadden. De tweede snede was goed. Veel gewas. Er was wel wat uit gestolen maar dat voorkom je niet. Onze hoop was op een derde snede om de matige eerste snede te compenseren. Maar eind augustus, vonden de schapenboeren dat er toch geen derde snede meer zou groeien, en weidden met regelmaat hun schapen op onze percelen. Als de schapen de boel kort houden, dan komt er inderdaad ook geen derde snede, die is helemaal in de maagjes van ik weet hoeveel schapen verdwenen. En daar valt erg weinig tegen te doen. Je kunt wel controleren, maar ze weiden er niet permanent, maar dagelijks een korte tijd. De politie doet er niets aan, want die kopen bij dezelfde schapenboeren (waarschijnlijk met korting) hun schapenkaas.

We hebben nog geprobeerd met kunstmest en gekleurd graan een soort van zogenaamd vergif te strooien. Bordjes in de percelen dat er vergif lag, maar zelfs de bordjes werden gestolen…en zo komen we met ons hooi de winter niet door.

Hoe blijf je dan nog positief? Wij zijn druk met het opzetten van een ontwikkelingsproject voor de mensen hier en het lijkt alsof we door deze zelfde mensen dwars worden gezeten.

 Het voelt dan wel eens alsof wij “beter” zijn dan de Roemenen, maar ook wij maken nog genoeg fouten. Daarom zijn wij zelf ook geen haar beter dan de Roemenen. Maar om dan toch met Gods “ogen” naar de mensen te kijken is haast onmogelijk. Dicht bij God blijven is altijd, maar juist ook daarom, heel erg belangrijk. De werkdruk, vermoeidheid, zelf gewoon even geen zin hebben, maakt dat Bijbelstudie en stille tijd heel makkelijk, te makkelijk vaak, opzij geschoven wordt. En voor je het weet doe je mee met de negativiteit van de wereld om je heen. Daar worstelen we dus regelmatig mee. Ook omdat we geen gemeente hebben die we bezoeken. We missen aansluiting in de lokale kerk.

Met de kinderen gaat het, afgezien van de vele groene snottebellen de laatste tijd, verder goed. Mathias en Judith gaan met veel plezier naar school toe. De juffrouw liet laatst ook wat werk van onze kinderen zien en vertelde dat ze heel goed hun best doen. Judith kan al netjes een rondje in een vakje schrijven en Mathias kan al bijna zelf zijn naam schrijven. Ook vertelde de juf dat ze kan zien als Mathias boos is of niet. Wanneer hij goed in zijn hum is, dan kleurt hij met vrolijke kleuren en netjes binnen de lijntjes. Als hij boos is, kleurt hij met donkere kleuren en slordiger.

 Waar de kinderen de laatste tijd ook mee bezig zijn is sneller, eerder, groter, meer, mooier etc. Overal wordt competitie in gezien. Zelfs de maaltijd. Wat soms wel eens handig is, want de bordjes zijn dan zó leeg.

 Rowan begint steeds meer te kletsen. Wat hij precies zegt, dat blijft nog gissen. Hele verhalen, ondersteund met heen en weer zwaaiende armpjes om zijn woorden kracht bij te zetten.

Dit zal wel de laatste uitgebreide blog zijn van 2011. We wensen jullie hele goede kerstdagen en een gezond, gezegend, voorspoedig nieuw jaar toe!

Mathias en Judith lezen de Donald Duckjes die Vis Vitalis achter heeft gelaten

De eerste keer dat Rowans haartjes worden geknipt. Was ook wel hard nodig, want het hing al op zijn schouders 😛

Het resultaat; een stralend kort koppie

In een onbewaakt ogenblik...

Kleuren is bijzonder vermoeiend. Even een tukkie om nieuwe inspiratie op te doen...

Moeder en dochter!