Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


2 reacties

De watertoren

De watertoren, een kenmerkend gezicht van onze boerderij. Hoewel het een echt communistisch bouwwerk is, heeft het toch wel iets romantisch. Watertoren… dat klinkt alleen al mooi. Het leuke is, dat hij ook nog echt in gebruik is. De koeien maar ook wij zelf drinken er van. Het water komt uit onze eigen bron (we drinken dus ook nog eens echt bronwater) in de vallei achter de boerderij. Daar wellen vier bronnen dicht bij elkaar omhoog, hier komt ook de naam van ons dorp vandaan. Fintinele betekent fonteinen of bronnen. Op “onze” bron is een pomphuisje gebouwd. Vanuit de bron vult de pomp de watertoren, en zo staat ons water op druk. Een heel mooi systeem dus eigenlijk. Alleen, de watertoren is jaren lang niet onderhouden. Leidingen hebben leeg gestaan, zijn gaan roesten, de waterbak is lek en zo zijn er nog wel meer dingen.

Tijdens de feestdagen begon de toren echt serieus te lekken en dat is in combinatie met behoorlijke vrieskou niet echt handig. Afgelopen weekend is Hans samen met onze vaste medewerker Vasile, onze weekendhulp Ovidiu en onze vaste loonwerker Sorin, bezig geweest om de lekkende waterleiding te repareren. Een leiding op een meter of 30 van de grond repareren is toch wel een ietwat gecompliceerde operatie. Gereedschap omhoog takelen, leidingen door slijpen, dicht lassen, het kostte de hele middag, maar het is gelukt.

Blijft feit dat hoe leuk het ook is om een watertoren te hebben, er een andere oplossing moet komen voor onze watervoorziening. Het renoveren van de watertoren en het leidingwerk is een kostbare en specialistische zaak. Hoewel we reparaties zelf uitvoeren, is het serieus opknappen van een toren van 30 meter, iets wat je niet zomaar aan de lokale bouwer uit kan besteden. Een pomp met frequentie regelaar is het alternatief om ons water op druk te houden. Helaas ook geen goedkope oplossing, maar wel iets makkelijker (en veiliger) realiseerbaar. En dan willen we er gelijk een waterontharder tussen bouwen. Het water is hier zo hard dat we regelmatig last hebben van dichtgeslibde boilers, wc vlotters, koffiezetapparaat etc.

Maar de watertoren mag wel blijven hoor, als monument en herinnering aan vervlogen tijden. En omdat het zo makkelijk is om de weg te wijzen: “daar bij de watertoren”.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


5 reacties

Een goed begin…

Het jaar is geëindigd zoals het begonnen is. Onze pink Belle gaf ons begin januari het eerste stierkalf van het jaar. Op 31 december gaf ze ons voor de tweede keer een stierkalf (over de tussenkalftijd hebben we wat betreft sommige koeien niets te klagen :D). Met nieuw leven het jaar uit, een mooiere afsluiting kunnen we ons niet wensen. Nu ja, een vaarsje was mooi geweest natuurlijk, maar ook wat betreft vaarskalfjes mogen we absoluut niet klagen. Twaalf stiertjes en dertien vaarsjes, bijna 50/50 zoals het statistisch uit zou moeten komen. Volgens het boekje dus!

Met kerst en oud en nieuw hebben we gemolken, dus heel veel bijzonders hebben we niet gedaan. Wel hebben we dit jaar (voor het eerst in ons huwelijk) oliebollen en appelflappen gebakken. Gezellig met z’n allen in de nieuwe koeienstal, samen met Gheorghe hebben we genoten van de eerste versgebakken oliebollen. Dan zijn ze het aller-lekkerste! Ook Gheorghe vond ze heerlijk en heeft er wel drie opgegeten. Judith kwam ’s avonds nog naar me toe, gaf me een knuffel en zei:”ik vond het zo leuk mammie, lekker picknicken in de stal”!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.