Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


8 reacties

Wie had dat gedacht

Al jaren hebben we het erover dat we graag naar Nederland willen voor het onderwijs van onze kinderen. Twee jaar geleden hadden we de knoop doorgehakt en bij het bestuur van de stichting aangegeven dat we in de zomer van 2015 terug naar Nederland zouden keren. Inmiddels is het december geworden en zijn we nog steeds in Roemenië. Opvolging zoeken bleek ingewikkelder dan we gehoopt hadden…

 

Onze Nederlandse droom

Na ons besluit om terug te keren naar Nederland kwamen er allerlei ideeën en dromen over wat te gaan doen en hoe een inkomen te verdienen. We zijn in contact gekomen met boer Klaas. Boer Klaas is een nuchtere boer met een kleinschalig melkveebedrijf. In de wintertijd maait hij riet als extra inkomsten. Er zijn gesprekken gevoerd, over en weer bedrijfsbezoeken geweest, school voor de kinderen in het dorp bezocht, kortom, serieuze plannen.

 

Zoektocht naar opvolging

Begin 2015 is het bestuur actief op zoek gegaan naar opvolging. Zoals jullie weten zijn Cees en Thea daarop hier komen wonen en leven mee van de opbrengsten van de boerderij. Zij gaan zich inzetten om het sociale gedeelte van het werk in Fantanele verder uit te breiden. Daar zijn we natuurlijk heel erg blij mee maar dat is nog geen opvolging voor ons werk. Wat is dan de toekomst van de boerderij? Zonder ervaren leiding lijkt het ons verstandiger om te verkopen en leningen die we aangegaan zijn af te lossen. Volgende punt is, waar gaan Cees en Thea dan van leven? Verkoop van de boerderij zou daarom vrijwel zeker het einde van het ontwikkelingswerk in Fantanele betekenen.

 

Dilemma

Daar zaten we dan. Midden in een situatie die we zelf nooit bedacht hadden. Zelf heb ik altijd gezegd dat ik niet in Roemenië wilde blijven. Terug naar Nederland, terug naar familie en vrienden, dat was wat ik wilde. Langzaam maar zeker veranderde dat voor mij. Het idee om terug naar Nederland te gaan begon ook angst aan te jagen. Wij zijn veranderd in onze tijd hier, in Nederland is het ook veranderd. Wat nu als we helemaal niet meer in Nederland passen na alle vrijheid die we hier genoten hebben? Nog niet eens een half jaar geleden had ik mezelf voor gek verklaard maar langzaam maar zeker begon er een verlangen te groeien om toch in Roemenië verder te gaan. Hans en ik hebben er samen en ook met anderen heel veel over gepraat de afgelopen maanden. Het in gebed bij God gebracht. Uiteindelijk is dat voor ons toch de belangrijkste factor, wat is de plaats waar Hij ons het liefste hebben wil. Zo hebben we uiteindelijk besloten om in ieder geval komende vijf jaar nog in Roemenië te blijven. Er staan nog vijf jaar van Europese subsidies voor de landbouw voor de deur waar we van mogen profiteren. Verder heeft onze stagiair van afgelopen voorjaar, Everhard, aangegeven graag naar Roemenie te willen komen om ons te helpen met de boerderij en het uitbreiden van de landbouwontwikkeling. Zijn komst is voor ons ook een stukje bevestiging dat we op de juiste weg zitten.

Nooit gedacht, toch besloten, voorlopig blijven we in Roemenië! Weliswaar niet op de boerderij. Wij gaan voor ons gezin op zoek naar woonruimte in of bij de stad Suceava. Zo is er toch zicht op beter onderwijs voor de kinderen en wat meer naschoolse activiteiten als zwemles. Er zijn kerkelijke gemeenten in Suceava die beter passen bij ons geloofsleven. Het heeft zo zijn voordelen om in een meer geciviliseerde omgeving te wonen. Enigste puntje is, dat ik nog twee paarden op de boerderij heb lopen die ik graag mee zou nemen. En een hond. En Mathias zijn geiten. En dan ook de kippen maar. Dus, lieve Here God, het liefste een woonhuis in de stad met een heeeele grote tuin!