Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


1 reactie

Roemeens onderwijs

Het is al weer eind januari en onze vakantie in Nederland ligt inmiddels drie weken achter ons. Na een vakantie kost het even tijd om weer terug in de dagelijkse routine te komen maar het lijkt er op dat het inmiddels aardig gelukt is. We hebben een heerlijke tijd in Nederland gehad. Genoten van het samen zijn met familie en vrienden. Heel bijzonder ook dat we de beide opa’s van Hans bezocht hebben en dat ze kort na ons bezoek overleden zijn. Mijn oma is begin vorig jaar overleden. Toen we onze Volvo gingen ophalen heb ik haar gelukkig nog kunnen bezoeken.

De  opa’s van Hans waren voor ons de laatsten van een generatie. Het zet je daarmee toch even stil bij “het leven”. Generaties komen, generaties gaan. Ooit is het onze beurt. Het leven kan daardoor soms zo zinloos lijken. Gelukkig weten wij dat de dood slechts de overgang is naar een eeuwig leven. En dat ons leven wel degelijk zin heeft. Het is voor ons juist de motivatie om bewust te leven. Na te denken over de dingen die we doen en waarom we ze doen. Het leven in Roemenië, op de boerderij, tussen de Roemenen, is daarin een hele bewuste keuze. Een keuze waar we 100% achter staan.

 

De kinderen en hun school

Mensen vragen ons geregeld hoe we het onderwijs van onze kinderen voor ons zien nu we voorlopig in Roemenië blijven. Een hele terechte vraag omdat we eigenlijk altijd gezegd hebben dat we terug naar Nederland wilden gaan voor het onderwijs van onze kinderen. Rowan is dit jaar op de basisschool begonnen en zo hebben we nu drie échte schoolkinderen.

Onze indruk van het onderwijs bij ons in het dorp was niet al te best. Kinderen gaan maar halve dagen naar school en er lopen meer dan een paar kinderen rond die amper kunnen lezen, schrijven of rekenen. Nu onze kinderen zelf naar school gaan en we ervaring uit de eerste hand hebben, moeten we toegeven dat het onderwijs veel beter is dan we gedacht of gehoopt hadden. Het niveau ligt behoorlijk hoog en ondanks dat de kinderen maar halve dagen naar school gaan, krijgen ze dermate veel huiswerk mee dat ze daar een behoorlijk gedeelte van de middag zoet mee zijn.

De eerste vijf schooljaren hebben de kinderen één en dezelfde juf. Onze kinderen hebben alle drie goede juffen die zich inzetten om de kinderen wat bij te brengen. Na de eerste vijf jaar krijgen de kinderen een klassenmentor en per vak een andere leerkracht. We denken erover om na de eerste vijf jaar, in de stad of een van de grotere dorpen tegen de stad aan, een andere school te zoeken waar het niveau hoger ligt dan bij ons in het dorp. Deze keer zullen we dat niet te hard verkondigen. We zullen het wel zien, uiteindelijk gaan we voorlopig niet naar Nederland toe en dat hebben we ook ooit heel stellig beweerd….

 

Hoe zit het dan met de kinderen uit het dorp die amper kunnen lezen, schrijven of rekenen? Het schoolsysteem in Roemenië vraagt een behoorlijke toewijding van de ouders. Door de behoorlijke hoeveelheid aan huiswerk wat de kinderen meekrijgen, ben je als ouder (tegen wil en dank) ook een onderdeel van het onderwijs van je kinderen. De stof die ze naar huis meekrijgen wordt wel op school behandeld maar dat wil niet zeggen dat de kinderen het altijd helemaal snappen of het zelf kunnen toepassen. Helaas bemoeien niet alle ouders zich voldoende met hun kinderen. Wanneer ze geen ondersteuning bij hun huiswerk krijgen (helemaal wanneer het wat zwakkere leerlingen betreft) dan lopen de kinderen al snel achter. Als vanzelf komen de kinderen in een negatieve spiraal terecht en zonder hulp komen ze daar niet uit. Niet heel motiverend natuurlijk en deze kinderen zijn vaak ook degenen die veel absent zijn en met zestien jaar (of soms nog eerder) van school gaan.