Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


1 reactie

Een jaar vol

Misschien nog wel het leukste van de blogs is om ze af en toe zelf terug te lezen… Soms gebeurt er voor mijn gevoel zo weinig in een jaar, buiten alle “normale dagelijkse dingen” om. Wanneer ik dan mijn blogs doorlees en de foto’s bekijk dan gebeurt er toch wel degelijk meer dan ik in de eerste instantie dacht.

We mogen terugkijken op een mooi jaar vol met leuke gebeurtenissen en natuurlijk ook zo zijn minder leuke gebeurtenissen. Het is heerlijk om als gezin veel met elkaar op te kunnen trekken omdat een groot deel van ons leven zich hier op de boerderij afspeelt. En dat is gelijk ook het grootste nadeel want er is altijd werk. En eigenlijk teveel werk wat zo de nodige stress met zich meebrengt. We zijn hard aan het nadenken hoe we daar een oplossing voor kunnen verzinnen. Want stress is niet leuk en niet gezond en daarom is het goed om daar wat aan te doen. We zijn nog wat ideeën aan het uitwerken en hopen jullie er snel meer over te vertellen.

Er is een nieuwsbrief over de crowdfunding online gekomen die jullie HIER kunnen lezen. Ook hier willen we begin volgend jaar op terugkomen want we hebben nog een gat van 20.000 euro en hopen dit alsnog zonder de bank op te kunnen lossen.

Als laatste willen we jullie aan het einde van 2018 bedanken voor jullie interesse in ons als gezin en de dingen die wij doen in Roemenië. We zijn dankbaar dat we zoveel trouwe en meelevende vrienden hebben. We vinden het bijzonder dat we ondanks de afstand toch zo met elkaar verbonden zijn. We hopen jullie ook in 2019 weer van een aantal blogs te voorzien met foto’s en verhalen over al onze belevenissen in dit mooie land. En mocht je het leuk vinden, je bent altijd welkom om ons te bezoeken voor kortere of langere tijd!

Veel liefs en Gods zegen voor het nieuwe jaar! XXX

 

 


3 reacties

Het onderwijs van de kinderen

Zoals belooft een blog over het onderwijs van de kinderen. We hebben het er al in meerdere blogs over gehad en de dilemma’s waar we tegenaan lopen. Er is geen goed of fout en enkel achteraf weet je of de beslissingen die je maakt uiteindelijk uitpakken zoals je voor ogen hebt. Uiteraard hopen we dat we hier goed aan doen maar het is niet in steen gebeiteld dus ons besluit herzien zullen we zeker doen mocht dat noodzakelijk zijn.

De structuur van het onderwijs

De eerste vijf jaar van het basisonderwijs (vergelijkbaar van groep 3 t/m groep 7 in Nederland) hebben de kinderen dezelfde juf. Voor de kinderen fijn zo’n constante factor en voor ons een geruststellende gedachte omdat de juffen die onze kinderen hebben erg goed onderwijs geven. Het niveau van het onderwijs heeft ons positief verrast. Omdat we de kinderen nooit in NL op school hebben gehad is het moeilijk te vergelijken. Ik ga dus af op je mijn herinneringen maar ik heb het idee dat het niveau hoger ligt dan in NL. Het systeem is wel veel schoolser ingericht. De kinderen gaan alleen de ochtenden naar school en krijgen huiswerk mee voor de middag en er moet behoorlijk wat aan poëzie of andere stukken tekst uit het hoofd geleerd worden. Dit legt een behoorlijke verantwoordelijkheid bij de ouders. Wanneer het huiswerk niet begrepen wordt moeten wij meehelpen. Zeker voor het Roemeens is dat problematisch. Gelukkig kunnen de kinderen dan bij Gheorghe terecht die met veel plezier de kinderen helpt. (Gheorghe is onze gehandicapte vriend die jaren bij ons in huis gewoond heeft en nu bij Cees en Thea in huis een mooie kamer heeft). Hoewel onze kinderen zich verder vrij goed redden met het overige huiswerk is enige sturing wel noodzakelijk. Spelen is natuurlijk veel leuker dan huiswerk en de hoeveelheid huiswerk wordt daarom nog wel eens verkeerd ingeschat. Het valt natuurlijk ook niet mee om al vanaf 7 jarige leeftijd je tijd in te moeten plannen.

Het alternatief

Over de eerste vijf jaar van het onderwijs hier in het dorp zijn we erg tevreden. Waar we minder tevreden over zijn is het gebrek aan fatsoenlijke toiletten en stromend water. De mentaliteit (feitelijk gebrek aan opvoeding) van sommige klasgenoten is ook een ding maar goed dat is waarschijnlijk niet helemaal te voorkomen. Niet alle kinderen kunnen even goed meekomen (soms simpelweg vanwege het feit dat de ouders de kinderen niet helpen of stimuleren met hun huiswerk) waardoor het niveauverschil binnen een klas aanzienlijk is.

Het idee was om na de eerste vijf jaar te kijken naar onderwijs in Suceava of één van de grotere dorpen hier in de omgeving. Betere condities op school, wellicht iets minder niveauverschil binnen de klas en betere leraren. Buiten ons dorp zijn er wellicht ook meer buitenschoolse activiteiten voor de kinderen als sport, muziek of iets kunstzinnigs.

Wat is onze plaats?

Door het werk op de boerderij zijn we behoorlijk aan onze plek gebonden. We hebben een tijd lang serieus nagedacht om een plekje in de stad te zoeken. De kinderen zouden dan in de stad naar school kunnen en er niet al te ver voor te hoeven reizen. Wel zou dat een behoorlijke verandering van ons gezinsleven geven. Hans zou dan hele dagen van huis zijn op de boerderij en mijn plaats in het geheel zou dan ook meer thuis zijn waarschijnlijk. Waar we nu heel vaak drie keer per dag met elkaar aan tafel kunnen zitten zou dat in het “stad scenario” veel minder zijn.

De afgelopen tien jaar hebben we de mogelijkheid gehad om wat van het land te zien. We genieten van de schoonheid van de natuur en zien grote verschillen tussen de meer ontwikkelde gebieden als bijvoorbeeld Brasov, Sibiu en het platteland van Fantanele. We fantaseren dan wel eens hoe het zou zijn om daar een boerderij te hebben waar alles beter georganiseerd en ontwikkeld is. En elke keer komen we dan weer terug op het punt dat we niet in Roemenie zijn om perse een boerderij te kunnen hebben. Natuurlijk, we houden van ons vak en het werken met de dieren. Maar uiteindelijk zijn we hier om wat voor “ons” dorp Fantanele te kunnen betekenen. Om hier op de plaats waar we zijn een steentje bij te kunnen dragen aan de ontwikkeling en een stukje van Gods liefde te kunnen uitdelen. Onze plaats is hier, in dit dorp, op deze boerderij tussen onze buren.

We zouden heel graag meer willen betekenen voor ons dorp en het onderwijs en dat is lastig wanneer je zelf buiten het dorp gaat wonen en de kinderen elders naar school gaan. Willen we aansluiting houden met de mensen hier dan moeten we in de samenleving hier meedraaien.

En het onderwijs dan?

De stad dus niet als woonplaats, daar zijn we wel aardig uit. Onderwijs in de omliggende dorpen of met de bus naar Suceava zou dan nog een optie zijn. Mathias is dit jaar in klas 5 begonnen en voor hem waren we aan het kijken naar alternatieven. Hij stond er zelf niet heel erg om te springen omdat hij graag in zijn eigen klas wilde blijven. We hebben daarom besloten om het in de eerste instantie af te laten hangen van de leraren die hij dit jaar zou krijgen. Hij heeft goede leraren getroffen zo lijkt het en daarom willen we de komende maanden aanzien hoe alles loopt. Wanneer het allemaal in orde is dan laten we hem hier in het dorp de school afmaken (tot en met klas 8) en kan hij daarna op zestienjarige leeftijd zijn laatste vier schooljaren in de stad doorbrengen. Hopelijk zijn de nieuwe toiletten op school, mét stromend water, binnenkort klaar en dat betekent een grote vooruitgang in de hygiëne.

Hoewel we een duidelijke roeping voelen voor Fantanele willen we in geen geval dat onze kinderen daaronder lijden. Mochten we merken dat het toch minder gaat dan we verwacht hadden of het niveau toch te laag blijkt te zijn dan zullen we toch nog voor onderwijs in de stad kiezen. Hoeveel hart we hebben voor ons dorp, uiteindelijk zijn we in de eerste plaats verantwoordelijk voor onze eigen kinderen en hun ontwikkeling.