Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


6 reacties

Ons leven in 2019 deel I

En daar is ie dan, de lang beloofde blog met het nieuws van de afgelopen vele maanden. Het is zo’n lange tijd dat het wat moeite kost om te bedenken wat er precies allemaal gebeurt is. De maanden rijgen zich aaneen in een onaflatende stroom van bezigheden en gebeurtenissen dat ik waarschijnlijk de helft nog vergeet maar hopelijk nemen jullie mij dat niet kwalijk.
Ik heb het maar in stukjes geknipt omdat het anders een enorm verhaal wordt. Alles is geschreven, volgende week is er een deel 2. Beloofd!

School perikelen
Als eerste willen we zeggen dat we gezond zijn, allemaal een jaartje ouder zijn geworden en nog steeds genieten van ons vrije leven op de boerderij.
De kinderen zijn allemaal met mooie cijfers op school overgegaan. Mathias zit in klas 6, Judith in klas 5 en Rowan in klas 3. In de klassen van Mathias en van Rowan was er veel onrust tijdens de lessen waar met name Mathias echt hinder van ondervond. Rowan was er minder uitgesproken in maar wij hadden toch onze bedenkingen. Het is behoorlijk pittig wat de kinderen op school allemaal moeten leren en wanneer ze eenmaal achterop raken is het moeilijk dat weer bij te benen. We hebben er daarom voor gekozen om, voordat er daadwerkelijk problemen zouden ontstaan de kinderen naar een andere school binnen de gemeente Fantanele te sturen. Aan het begin van het nieuwe schooljaar is Mathias naar de school van Fantanele gegaan en Rowan naar Stamate. We vonden het allemaal wel spannend maar inmiddels hebben ze er al een aantal maanden opzitten en zijn goed op hun plek in de nieuwe klassen.

Zomerhulp
In de zomervakantie hadden we weer van verschillende kanten hulp op de boerderij. Davita is voor de tweede keer geweest om de kinderen Nederlandse les te geven. Vijf weken, vijf dagen per week in de ochtenden anderhalf uur bezig met Nederlands lezen en schrijven. Mathias en Judith vinden het best leuk en gezellig. Rowan heeft er altijd wat meer moeite mee. En dan met name het gedeelte dat hij zelf iets moet verzinnen om te schrijven. Al mopperend en grommend zit hij dan aan tafel. Davita, de rust zelve, probeert hem dan wat ideeën te geven en uit te dagen om toch wat te bedenken. Uiteindelijk kan hij het prima maar het kost wat moeite.
Marc is voor de vierde keer bij ons geweest en had deze keer zijn nicht Eline meegenomen. Beide multi inzetbaar. Kalfjes voeren, koeien verzorgen, strobalen laden, luzerne hakselen, paarden voeren, koeien melken, onkruid wieden, kortom, niets was ze te gek. Eline was niet van de boerderij weg te slaan. Dagje cultuur snuiven hoefde voor haar niet. We vinden het fijn wanneer mensen zich dusdanig op hun plek voelen dat ze gewoon lekker hun eigen gang gaan en genieten enorm van alle gezelligheid.
Juf Sandra, die in 2017 de kinderen Nederlandse les heeft gegeven was er deze zomer ook weer voor een paar weken met haar hele gezin (minus 1 hond en plus 1 kind). We zijn lekker met de paarden bezig geweest (altijd te weinig maar twee gezinnen combineren qua ritme blijft een uitdaging) en ze hebben ons met links en rechts met klusjes kunnen helpen. Voor de kinderen altijd leuk om oude speelkameraadjes weer terug te zien. En, om de feestvreugde nog groter te maken, ze hadden hun zwembad maar meegenomen… Niet zo’n opblaasbadje van anderhalve meter doorsnee maar een serieus zwembad waar we onze watertoren in leeg konden laten lopen. Dingen die je niet hebt mis je niet, maar nu willen wij er ook één, haha.


Een reactie plaatsen

Het is nooit te laat

om elkaar iets goeds toe te wensen, toch? In het kader van beter laat dan nooit, onze nieuwjaars wens voor jullie allemaal. We hopen jullie snel te voorzien van het laatste nieuws en een overzicht van er allemaal in 2019 gebeurt is.

Tot snel!

kerstkaart 2019


1 reactie

Over Roemenië en Hollandse mollen

Ontwikkelingswerk kent vele vormen. De meest herkenbare is natuurlijk van de persoon of, in ons geval, het gezin wat in het buitenland werkt en op die manier dagelijks bij het ontwikkelingswerk betrokken is. Maar wij zijn slechts het topje van de ijsberg. Om ons werk te kunnen doen zijn wij afhankelijk van heel veel andere mensen. Niet in de laatste plaats om gemotiveerd te blijven.

Onze crowdfunding actie maakte ons duidelijk dat er heel veel mensen zijn die enthousiast zijn over ons werk en dat was geweldig om te mogen ervaren. Daarnaast zijn er nog heel veel mensen die het leuk vinden om ons (op afstand) te volgen, die voor ons bidden, spullen voor ons regelen, ons bijstaan met kennis en goede raad, die hun handen uit de mouwen steken hier op de boerderij of die financieel betrokken zijn door sponsoring. Zonder al deze mensen zouden wij ons werk niet eens kunnen doen en al deze mensen zijn eigenlijk onzichtbaar voor “de buitenwereld”. Daarom, aan alle mensen ver weg, die hun eigen bijdrage onbeduidend vinden, dat is niet zo! En daarom is deze blog een groot DANKJEWEL voor iedereen die ons ondersteunt op welke manier dan ook. Voor jullie interesse, jullie tijd, jullie gebed, jullie financiën, adviezen en praktische hulp.

De mollenvanger van Harmelen
Wij hadden hier laatst Pieter en Evelien van de stichting GOUD Kockengen op bezoek. Zij zijn al jaren lang betrokken bij ons project (zelfs al voordat wij in Roemenië op de boerderij kwamen) en ondersteunen met hun stichting nog andere projecten in Roemenië. Met regelmaat komen zij ons een bezoekje brengen en omdat zij zelf ook een melkveehouderij hebben is het heerlijk om met hun over de boerderij en alle plannen te praten.

Stichting GOUD wordt op haar beurt gesponsord door de “mollenvanger van Harmelen”. Een oude man die gewoon zijn werk doet omdat hij het leuk vind en het mooi vind wanneer er wat goeds met zijn verdiende geld gedaan wordt. Het AD heeft er een filmpje over gemaakt en ik vond het leuk om hier te delen. KLIK om naar het filmpje te gaan.

Meehelpen hoeft niet groot, het gebeurt vaak onzichtbaar maar het is daarom niet minder belangrijk.

 


1 reactie

Een nieuw jaar

Een heel nieuw jaar ligt voor ons. Met grootse verwachtingen en vol plannen gaan we het nieuwe jaar in. We hebben er zin in en tegelijkertijd vinden we het ook spannend. Gelukkig mogen we ook weten dat we het niet alleen hoeven te doen. We hebben een groot God die ons inspiratie en dromen geeft en daarbij de kracht om deze ten uitvoer te brengen. Dat wil echt niet zeggen dat het daarom allemaal vanzelf gaat. Wel mogen we vertrouwen op een goed afloop ondanks alle tegenslag die we ongetwijfeld onderweg zullen tegen komen.

Stichting Romadopt
Zoals de meesten wel weten zijn we ruim tien jaar geleden in Roemenie gekomen om als bedrijfsleider te gaan werken op de boerderij van stichting Romadopt. We kregen daarmee geen makkelijke opdracht. De boerderij was erg verwaarloosd en de financiële middelen die we hadden waren minimaal. We hebben ons jarenlang voor de boerderij van de stichting ingezet alsof het onze eigen boerderij was. Met liefde, want we deden (en doen het nog steeds) met overtuiging. En gelukkig zien we steeds meer de vruchten van het harde werken.

We hebben de boederij van de stichting over kunnen kopen wat voor ons natuurlijk enorm fijn is. In de jaren dat we voor Romadopt gewerkt hebben kregen we een minimale onkosten vergoeding en hebben we geen pensioen opgebouwd. De boerderij is voor ons een mogelijkheid om in de komende jaren eigen vermogen op te kunnen bouwen zodat we ooit nog eens van een pensioen kunnen genieten.
We zitten nu in de laatste fase van de overname. De gebouwen moeten nog overgeschreven worden en dat is een tijdrovende en ingewikkelde kwestie. Toen Romadopt de boerderij jaren geleden aangekocht heeft, hebben ze de aktes niet legaal gemaakt. Nu is het een ingewikkelde en tijdrovende kwestie om alles recht te zetten zodat de gebouwen ook overgeschreven kunnen worden. Niets onoverkomelijks maar naast een drukke boerderij valt het niet mee om deze toch wel gecompliceerde zaak op te lossen.

In december 2017 hebben drie van de vier bestuursleden van stichting Romadopt hun taak binnen het bestuur neergelegd. Het vorige bestuur had als doelstelling het ondersteunen van ontwikkelingswerk in Fantanele. Cees en Thea (een ouder NL echtpaar dat sinds 2015 ook op de boerderij woont) voor het sociaal en diaconale gedeelte en wij met onze boerderij meer landbouw gerelateerd ontwikkelingswerk. In het beleidsplan voor 2017/2018 wordt dat benadrukt.
Het nieuwe bestuur richt zich alleen nog maar op sociale en diaconale activiteiten. Dit blijkt uit de laatste nieuwsbrief en de kerstkaart van stichting Romadopt. Wij worden niet meer als “werker” van de stichting gezien. Voor ons pijnlijk en verdrietig om daar op deze manier achter te komen. We hebben ons jarenlang belangeloos voor de stichting ingezet en dan worden we er op een dergelijke manier uitgezet.

Voor ons voelt het erg dubbel. We zijn hier in Roemenie om wat te betekenen voor de plaatselijke bevolking. We zijn ten eerste een goede buur, geven advies op landbouwkundig gebied, werken nauw samen met de collega boeren om ons heen en proberen meer en meer een ecologische manier van landbouw te laten zien. Dat gaat het beste door gewoon mee te draaien in de samenleving en daar te helpen waar nodig. De dorpsbewoners kwamen vanzelf met hun vragen en problemen naar ons toe. Na tien jaar kunnen we al van hele mooie resultaten genieten. Tegelijkertijd kwetst het ons wel dat we door de stichting Romadopt zomaar aan de kant geschoven worden. Niet omdat we een schouderklopje voor onze werkzaamheden willen maar omdat we altijd ondersteund werden bij deze gezamenlijke roeping. Deze steun is nu weggevallen, alsof het werk wat wij doen en gedaan hebben niet van belang is. Zelf zijn we hiermee een moeilijk maar ook mooi proces doorgegaan om onze eigen doelstellingen weer helder voor ogen te krijgen. We mogen best erkennen dat dingen ons kwetsen maar daar moet het ook bij blijven. Het is zo makkelijk en menselijk om een “pity party” te vieren maar dat houdt je alleen maar af van de dingen die echt belangrijk zijn. We gaan dus lekker verder met wat we altijd al deden!

Giften
Wij hebben geen inzicht (gehad) in de giften die er voor ons, of ons werk, op de rekening van stichting Romadopt binnen komen. Mocht je dus nog geld overmaken naar stichting Romadopt ten behoeve van ons of ons werk, dan komt dit geld niet bij ons terecht. Het is verwarrend omdat via de site van stichting Romadopt nog steeds gedoneerd kan worden aan ons project. Helaas hebben wij deze site niet onder ons beheer en kunnen wij dit niet wijzigen. Neem contact met ons op om te bespreken hoe de giften wel bij ons terecht kunnen komen.

Hoe nu praktisch verder
Hans en Maaike gaan dus gewoon verder in Roemenie onder de projectnaam “Boeren op Gods akker” maar zonder de ondersteuning van stichting Romadopt. We hebben er aan gedacht om zelf een stichting op te richten maar voor nu laten we dit even rusten. Er gaat een hoop tijd inzitten en dat willen we onszelf en anderen (nog) niet aandoen 🙂
Wel zouden we het heel erg fijn vinden wanneer er mensen zijn die projectmatig wat tijd voor ons vrij willen maken om dingen uit te zoeken of te regelen. In de volgende nieuwsbrief willen we hier wat meer over vertellen maar dan kunnen jullie er alvast een beetje over nadenken 😉

 

 


1 reactie

Een jaar vol

Misschien nog wel het leukste van de blogs is om ze af en toe zelf terug te lezen… Soms gebeurt er voor mijn gevoel zo weinig in een jaar, buiten alle “normale dagelijkse dingen” om. Wanneer ik dan mijn blogs doorlees en de foto’s bekijk dan gebeurt er toch wel degelijk meer dan ik in de eerste instantie dacht.

We mogen terugkijken op een mooi jaar vol met leuke gebeurtenissen en natuurlijk ook zo zijn minder leuke gebeurtenissen. Het is heerlijk om als gezin veel met elkaar op te kunnen trekken omdat een groot deel van ons leven zich hier op de boerderij afspeelt. En dat is gelijk ook het grootste nadeel want er is altijd werk. En eigenlijk teveel werk wat zo de nodige stress met zich meebrengt. We zijn hard aan het nadenken hoe we daar een oplossing voor kunnen verzinnen. Want stress is niet leuk en niet gezond en daarom is het goed om daar wat aan te doen. We zijn nog wat ideeën aan het uitwerken en hopen jullie er snel meer over te vertellen.

Er is een nieuwsbrief over de crowdfunding online gekomen die jullie HIER kunnen lezen. Ook hier willen we begin volgend jaar op terugkomen want we hebben nog een gat van 20.000 euro en hopen dit alsnog zonder de bank op te kunnen lossen.

Als laatste willen we jullie aan het einde van 2018 bedanken voor jullie interesse in ons als gezin en de dingen die wij doen in Roemenië. We zijn dankbaar dat we zoveel trouwe en meelevende vrienden hebben. We vinden het bijzonder dat we ondanks de afstand toch zo met elkaar verbonden zijn. We hopen jullie ook in 2019 weer van een aantal blogs te voorzien met foto’s en verhalen over al onze belevenissen in dit mooie land. En mocht je het leuk vinden, je bent altijd welkom om ons te bezoeken voor kortere of langere tijd!

Veel liefs en Gods zegen voor het nieuwe jaar! XXX

 

 


3 reacties

Het onderwijs van de kinderen

Zoals belooft een blog over het onderwijs van de kinderen. We hebben het er al in meerdere blogs over gehad en de dilemma’s waar we tegenaan lopen. Er is geen goed of fout en enkel achteraf weet je of de beslissingen die je maakt uiteindelijk uitpakken zoals je voor ogen hebt. Uiteraard hopen we dat we hier goed aan doen maar het is niet in steen gebeiteld dus ons besluit herzien zullen we zeker doen mocht dat noodzakelijk zijn.

De structuur van het onderwijs

De eerste vijf jaar van het basisonderwijs (vergelijkbaar van groep 3 t/m groep 7 in Nederland) hebben de kinderen dezelfde juf. Voor de kinderen fijn zo’n constante factor en voor ons een geruststellende gedachte omdat de juffen die onze kinderen hebben erg goed onderwijs geven. Het niveau van het onderwijs heeft ons positief verrast. Omdat we de kinderen nooit in NL op school hebben gehad is het moeilijk te vergelijken. Ik ga dus af op je mijn herinneringen maar ik heb het idee dat het niveau hoger ligt dan in NL. Het systeem is wel veel schoolser ingericht. De kinderen gaan alleen de ochtenden naar school en krijgen huiswerk mee voor de middag en er moet behoorlijk wat aan poëzie of andere stukken tekst uit het hoofd geleerd worden. Dit legt een behoorlijke verantwoordelijkheid bij de ouders. Wanneer het huiswerk niet begrepen wordt moeten wij meehelpen. Zeker voor het Roemeens is dat problematisch. Gelukkig kunnen de kinderen dan bij Gheorghe terecht die met veel plezier de kinderen helpt. (Gheorghe is onze gehandicapte vriend die jaren bij ons in huis gewoond heeft en nu bij Cees en Thea in huis een mooie kamer heeft). Hoewel onze kinderen zich verder vrij goed redden met het overige huiswerk is enige sturing wel noodzakelijk. Spelen is natuurlijk veel leuker dan huiswerk en de hoeveelheid huiswerk wordt daarom nog wel eens verkeerd ingeschat. Het valt natuurlijk ook niet mee om al vanaf 7 jarige leeftijd je tijd in te moeten plannen.

Het alternatief

Over de eerste vijf jaar van het onderwijs hier in het dorp zijn we erg tevreden. Waar we minder tevreden over zijn is het gebrek aan fatsoenlijke toiletten en stromend water. De mentaliteit (feitelijk gebrek aan opvoeding) van sommige klasgenoten is ook een ding maar goed dat is waarschijnlijk niet helemaal te voorkomen. Niet alle kinderen kunnen even goed meekomen (soms simpelweg vanwege het feit dat de ouders de kinderen niet helpen of stimuleren met hun huiswerk) waardoor het niveauverschil binnen een klas aanzienlijk is.

Het idee was om na de eerste vijf jaar te kijken naar onderwijs in Suceava of één van de grotere dorpen hier in de omgeving. Betere condities op school, wellicht iets minder niveauverschil binnen de klas en betere leraren. Buiten ons dorp zijn er wellicht ook meer buitenschoolse activiteiten voor de kinderen als sport, muziek of iets kunstzinnigs.

Wat is onze plaats?

Door het werk op de boerderij zijn we behoorlijk aan onze plek gebonden. We hebben een tijd lang serieus nagedacht om een plekje in de stad te zoeken. De kinderen zouden dan in de stad naar school kunnen en er niet al te ver voor te hoeven reizen. Wel zou dat een behoorlijke verandering van ons gezinsleven geven. Hans zou dan hele dagen van huis zijn op de boerderij en mijn plaats in het geheel zou dan ook meer thuis zijn waarschijnlijk. Waar we nu heel vaak drie keer per dag met elkaar aan tafel kunnen zitten zou dat in het “stad scenario” veel minder zijn.

De afgelopen tien jaar hebben we de mogelijkheid gehad om wat van het land te zien. We genieten van de schoonheid van de natuur en zien grote verschillen tussen de meer ontwikkelde gebieden als bijvoorbeeld Brasov, Sibiu en het platteland van Fantanele. We fantaseren dan wel eens hoe het zou zijn om daar een boerderij te hebben waar alles beter georganiseerd en ontwikkeld is. En elke keer komen we dan weer terug op het punt dat we niet in Roemenie zijn om perse een boerderij te kunnen hebben. Natuurlijk, we houden van ons vak en het werken met de dieren. Maar uiteindelijk zijn we hier om wat voor “ons” dorp Fantanele te kunnen betekenen. Om hier op de plaats waar we zijn een steentje bij te kunnen dragen aan de ontwikkeling en een stukje van Gods liefde te kunnen uitdelen. Onze plaats is hier, in dit dorp, op deze boerderij tussen onze buren.

We zouden heel graag meer willen betekenen voor ons dorp en het onderwijs en dat is lastig wanneer je zelf buiten het dorp gaat wonen en de kinderen elders naar school gaan. Willen we aansluiting houden met de mensen hier dan moeten we in de samenleving hier meedraaien.

En het onderwijs dan?

De stad dus niet als woonplaats, daar zijn we wel aardig uit. Onderwijs in de omliggende dorpen of met de bus naar Suceava zou dan nog een optie zijn. Mathias is dit jaar in klas 5 begonnen en voor hem waren we aan het kijken naar alternatieven. Hij stond er zelf niet heel erg om te springen omdat hij graag in zijn eigen klas wilde blijven. We hebben daarom besloten om het in de eerste instantie af te laten hangen van de leraren die hij dit jaar zou krijgen. Hij heeft goede leraren getroffen zo lijkt het en daarom willen we de komende maanden aanzien hoe alles loopt. Wanneer het allemaal in orde is dan laten we hem hier in het dorp de school afmaken (tot en met klas 8) en kan hij daarna op zestienjarige leeftijd zijn laatste vier schooljaren in de stad doorbrengen. Hopelijk zijn de nieuwe toiletten op school, mét stromend water, binnenkort klaar en dat betekent een grote vooruitgang in de hygiëne.

Hoewel we een duidelijke roeping voelen voor Fantanele willen we in geen geval dat onze kinderen daaronder lijden. Mochten we merken dat het toch minder gaat dan we verwacht hadden of het niveau toch te laag blijkt te zijn dan zullen we toch nog voor onderwijs in de stad kiezen. Hoeveel hart we hebben voor ons dorp, uiteindelijk zijn we in de eerste plaats verantwoordelijk voor onze eigen kinderen en hun ontwikkeling.


11 reacties

Onze zomer

Met enige schaamte moet ik concluderen dat het al weer drie maanden geleden is dat ik mijn laatste blog geschreven heb. De zomervakantie is niet mijn sterkste periode om te bloggen. De kinderen zijn thuis en het is druk op de boerderij. Tel daar de komkommertijd en gebrek aan inspiratie bij op en dan wil het met de blogs gewoon niet lukken.

Niet dat er helemaal niets gebeurt is want op een boerderij gebeurt altijd wel wat maar niet alles is even interessant om te vertellen. De kinderen zijn weer naar school, het werk op de boerderij zal ook wel weer een beetje afnemen met het intreden van de herfst dus ik hoop jullie komende tijd weer met wat meer regelmaat een blog voor te kunnen schotelen!

 

Einde schooljaar en begin zomerschool

Het Roemeense schooljaar loopt tot half juni en wordt gevolgd door drie maanden vakantie. Onze kinderen hadden alle drie een “eerste premie” wat betekent dat ze bij de beste leerlingen van de klas behoren. Toch iets om trots op te zijn als buitenlander in Roemenië.

Drie maanden vrij is natuurlijk het perfecte recept voor verveling, zelfs op een boerderij. Tenminste onze kinderen hebben toch af en toe wel het idee dat er hier niets te doen is ondanks al het speelgoed en oneindige mogelijkheden om buiten te spelen. Gelukkig waren er genoeg activiteiten om de sleur te doorbreken. Ze zijn op meerdere rugby kampen geweest, ze hebben een Engels kamp gehad en zijn drie weken in NL geweest bij de opa’s en oma’s. En tussen alle reislustigheid hadden ze ook nog eens vijf weken lang Nederlandse les van Davita. De kinderen vonden het leuk om te doen en Davita was een gezellige juf waar de kinderen goed mee op konden schieten.

Onze juffen zoek ik in de eerste instantie op een paardenforum omdat ik het leuk vind om paardenmeisjes hier te krijgen. Dat geeft de mogelijkheid om samen met de paarden aan het werk te gaan en ze zo eindelijk eens fatsoenlijk berijdbaar te krijgen. We zijn bijna dagelijks met de paarden bezig geweest. Heerlijk en praktisch om dat met iemand samen te kunnen doen!

 

Natte voeten

Werd in Nederland de zomer gekenmerkt door grote droogte en herfst taferelen, hier hadden we midden in de zomer enorm veel regen. Zo halverwege de zomer staat het gras hier meestal een beetje te verpieteren, nu was het glimmend groen. In de vallei hebben we wat laagtes in de luzerne die onderwater gelopen zijn en waar de luzerne zelfs dood gegaan is. Door de vele regen was het lastig om te oogsten en zodoende werd alle oogst “opgespaard” voor de maand augustus. Deze hele maand hebben we nodig gehad om alle luzerne en gras te oogsten. Bijna 500 grote ronde balen en 1000 kleine hooipakjes. Hans kon geen baal meer zien.

Dit alles viel precies in de periode dat we samen de kinderen naar Nederland zouden brengen. We hebben toen besloten dat Hans op de boerderij zou blijven, hij is per slot van rekening toch degene die al het werk op de trekker doet en ik zou met de kinderen naar Nederland reizen. Minder gezellig natuurlijk maar dat is nu eenmaal het risico van het vak.

 

Vakantie

Na een lang weekend in Nederland ben ik met een nieuw aangekochte auto naar Hongarije gereden. Hans reisde met de bus naar Hongarije alwaar we elkaar net voor Boedapest getroffen hebben. Samen zijn we doorgereden naar Roemenië en hebben we nog twee dagen vakantie gevierd in de bergen van Rodna (Muntii Rodnei). Een prachtige streek waar we heel graag nog eens terug komen. We hebben een lange wandeling door de bergen gemaakt, genoten van de ruige natuur en adembenemende uitzichten. Halverwege de berg zagen we twee grote (jonge?) adelaars samen door de lucht heen buitelen. Het leek wel of ze met elkaar aan het spelen waren. Ze doken dan samen naar beneden en we konden het geruis van de wind door hun vleugels horen, zo dichtbij. Indrukwekkend!

Er is een app van de bergen in Roemenië waar je gedetailleerde kaarten met wandelroutes kan downloaden. Door de GPS op de telefoon geeft hij vervolgens op de kaart aan waar je loopt. Superhandig en zelfs ik zou er denk ik niet zo snel mee verdwalen! Na negen uur lopen kwamen we weer precies bij de auto uit. Het was echt genieten om zo even tijd met z’n tweeën te hebben zonder kinderen of boerderij die alle aandacht opslokken.

 

Nu zijn de kinderen inmiddels al weer drie weken naar school en hebben we ons ritme weer hervonden. In de volgende blog wil ik jullie vertellen over wat wij besloten hebben betreffende het onderwijs van de kinderen. Een kwestie waarover we lang in twijfel hebben gezeten.

 

Deze diashow vereist JavaScript.