Boeren op Gods akker

Voorleven, opleiden, uitstralen


2 reacties

Februari 2014

De eerste blog van het nieuwe jaar. En dat pas in februari… Ik kreeg het maar niet voor elkaar deze blog af te schrijven, geen tijd, geen inspiratie etc. Maar hier is ie dan toch. Hopelijk gaat de volgende weer makkelijker!

Voor het eerst in vijf jaar hebben we de feestdagen in Nederland gevierd. Gezellig met vrienden en familie. Het was wel weer even schakelen alle drukte die het in Nederland met zich meebrengt. Bij ons op het platteland wordt er ook wel kerst en oud en nieuw gevierd, maar gelukkig blijft de hele commercie beperkt tot de stad. En daar komen we zo min mogelijk. Nu zaten we in plaats van in de werkkleding, in de nette kleren op het kinderkerstfeest!
De kinderen hebben genoten in Nederland. Drie weken verwend worden door de opa’s en oma’s en alle ooms en tantes, wie wil dat nu niet? Nou ja, Rowan was er na een kleine week wel klaar mee. “Wanneer gaan we naar Roemenië”, was zijn regelmatig terugkerende vraag.

Het begin van de winter was hier verbazingwekkend zacht. Het deed aan als voorjaar. Het begon al te kriebelen om alvast van alles voor te zaaien om later in de tuin te kunnen zetten. Maar niet getreurd, ook hier is het nu echt winter. Er is zo’n 30 centimeter sneeuw gevallen en we hebben serieuze vorst gehad. Zo erg dat de leiding naar het huis bevroren raakte en we een weekend zonder water in huis hebben gezeten. En dan weet je weer hoe makkelijk stromend water is. En dan te bedenken dat er nog steeds (veel) Roemenen op het platteland geen stromend water hebben. Water wordt gehaald uit een put op het erf of een gemeenschappelijke put langs de weg. Door weer en wind. En met dat water wordt de (af) was gedaan, gebadderd, schoongemaakt en alle andere dingen waar je water voor nodig hebt. Het is iets waar je als Nederlander over het algemeen weinig bij stil staat. Water staat altijd tot onze beschikking. Het behoort tot het schoonste water van de wereld. Hoewel ik voor geen goud dagelijks mij water uit de put zou willen halen, maakt het me wel weer extra dankbaar voor de luxe waar wij in leven…

Deze diashow vereist JavaScript.


12 reacties

September 2013

Nog even en het is al weer tijd om de maïs te hakselen. Dit jaar hebben we met regelmaat regen gehad. Een recordoogst is de verwachting!

Wij gaan (bijna) weer naar school

In Nederland zijn de scholen weer begonnen. Wij moeten (helaas) nog even wachten. Half september begint het weer. Voor Mathias spannend want hij gaat dan naar de basisschool toe. In Nederland zou hij naar groep 3 gaan.

We waren al wel wat met lezen en schrijven bezig maar niet echt structureel. Het streven is om het Nederlandse onderwijs bij te houden. Extra huiswerk dus voor Mathias. Hij is erg leergierig en vind het leuk om te leren lezen en schrijven. Het is dus gelukkig geen straf voor hem.

Judith doet voorlopig nog lekker mee met Mathias. Hoewel het voor haar af en toe nog best lastig is en ze er ook niet altijd de concentratie voor heeft. We zien wel hoe lang ze het bij kan benen. Kwaad kan het in ieder geval vast niet.

De grondhond

Het is leuk om de 2-talige ontwikkeling van de kinderen te zien. Ze schakelen moeiteloos tussen het Nederlands en het Roemees. Wat betreft de Nederlandse zinsopbouw merken we wel eens dat ze dingen in het Nederlands op zijn Roemeens formuleren. Ook willen ze nog wel eens wat Roemeense “tussen woordjes” gebruiken. Volgens de Roemen spreken ze met het typische streekdialect van Moldova. Dat is ook niet gek natuurlijk omdat alle kinderen waar ze mee spelen ook zo spreken.

“Mam, ik heb een grondhondje gezien”, vertelde Mathias toen hij ergens was wezen spelen. Ik kon me er niet direct een voorstelling bij maken dus ik vroeg wat door. Lichtbruin, grootte van een kleine rat. “Een catei de pamant mam”. En toen snapte ik het. Een korenwolf! Uit het Roemeens letterlijk vertaald “hondje van de grond”. Mathias had er in logischer Nederland een grondhondje van gemaakt. Want ja, korenwolf is niet direct opgenomen in het basis vocabulaire van een zesjarige.

En nu deze blog toch bijna alleen over de kinderen gaat…

De laatste tijd komt Rowan wel eens bij me, slaat zijn armpjes om mijn nek, geeft me een knuffel en zegt: “ik heb je gemist mama.” Direct gevolgd door: “mag ik een snoepje?”


4 reacties

Augustus 2012

De Diaconale Reisgroep uit Houten. Een groep van 29 m/v. Zo lang naar uit gekeken, soms met angst en beven, zo lang aan voorbereid. En dan, voor je het weet is het alweer voorbij. Ze hebben zelf een weblog bijgehouden en daar staan een aantal hele leuke verhalen op. Zeker even de moeite waard om te lezen. www.roemenie2012.waarbenjij.nu

Judith is nu 4 jaar! We hebben samen met Kristof gezellig haar verjaardag gevierd met taart (uiteraard moest deze roze zijn), slingers, balonnen en cadeautjes!

Een tweetal foto’s van de gastenruimte. Het is echt super mooi geworden. Er moet nog wel het een en ander aan gebeuren, waaronder 1 complete slaapkamer, maar in ieder geval al goed bruikbaar!

Slaapkamer van de gastenruimte

Woonkamer/keuken van de gastenruimte, maar hier in gebruik als slaapkamer

Gheorghe

Voorgaande jaren, wanneer er een groep kwam, hadden we de kamer van Gheorghe nodig om iedereen een slaapplaats te kunnen bieden. Gheorghe ging dan logeren bij een vriend of bij de vrouw die hem altijd verzorgd. Lang leve de groepsruimte, want dit jaar hoefde dat niet. Geen vakantie meer, geen logeerpartijen meer, Gheorghe kon gewoon op zijn kamer blijven. Het is misschien moeilijk te begrijpen, maar hij vind het prima op zijn kamer. Toch willen we nog graag iets van een afdak maken zodat hij toch makkelijker buiten kan staan in de zomer. Gewoon, voor de afwisseling. Maar dan moeten eerst de koeien verhuizen zodat er minder last van vliegen is rond het huis.

Veel rust heef Gheorghe echter niet gehad in de periode dat de DRG er was. Hij werd meegenomen uit wandelen, er werd met hem gepraat, voor hem gezongen, zijn gebit werd verzorgd, kortom drukke weken voor Gheorghe! Maar hij heeft er van genoten.

Bezoek

Halverwege juli mochten we Kristof, een stagiair uit Belgie verwelkomen bij ons op de boerderij. Hij liep eigenlijk stage in Bulgarije, maar omdat hij daar eigenlijk alleen maar mocht toekijken is hij op zoek gegaan naar een plaats in Roemenië en zo kwam hij bij ons terecht.

Daarnaast hebben we onze eerste officiële “ouder & kind werkvakantie” gasten welkom mogen heten. Peter met zijn zoon Maarten uit Houten kwamen ons voor ruim een week versterken. Er is altijd behoorlijk wat werk te doen nadat een groep vertrokken is. Opruimen, maar ook allerlei klusjes die zijn blijven liggen door de drukte. En, als klap op de vuurpijl kon ons zomergraan/erwten mengsel voor de GPS geoogst worden. Alle extra hulp was dan ook meer dan welkom!

Inmiddels zijn Kristof, Maarten en Peter al weer vertrokken en zijn we voor het eerst sinds 4 juni weer “alleen”. We genieten van al het bezoek en de gezelligheid die het met zich meebrengt. Zolang we niet 365 dagen per jaar mensen over de vloer hebben zijn we hartstikke blij met bezoek.Maar als we dan weer alleen met ons gezin zijn, vinden we het ook wel weer heerlijk.

Peter en Rowan

Kristof zijn tactiek om de kinderen stil te houden

De groentetuin

Onze groentetuin groeit en bloeit. Gelukkig floreert niet alleen het onkruid erg goed, maar ook de groentes en de bloemen die gezaaid zijn gedijen prima. Dankzij diverse hulptroepen uit Nederland is de tuin aardig “onkruidvrij” gehouden. Het kan strakker, maar voor het eerste jaar ben ik helemaal niet ontevreden. En daarnaast, in een biologische tuin is er ook ruimte voor hier en daar een onkruidje.

De tomaten beginnen langzaam maar zeker rijp te worden. Iets wat de kinderen ook ontdekt hebben. Regelmatig sluipen ze naar de kas en staan tussen de tomatenplanten te snoepen van de cherrie tomaten, de gestreepte tijgertomaten of de gewone Bio tomaten.

De tomatenkas

Onze biologische moestuin naast de watertoren

De stokbonen in bloei

Bloem van een aubergine

Goudsbloemen; onmisbaar in de biologische tuin omdat ze enge beestje op afstand houden… volgens de boekjes

De gestreepte, nog niet rijpe tijgertomaat

Mentaliteit

Waar we regelmatig tegenaan lopen en waar we ons steeds weer over verbazen of ons aan irriteren is de mentaliteit van de Roemenen. Of het puur cultuur verschillen zijn weet ik niet. Toevallig waren er van de week twee voorvallen waardoor we weer extra bij de verschillen stil gezet werden.

Voor ons en ons personeel hebben we een grote vrachtwagen met hout laten komen. Tweeëndertig ton aan dikke boomstammen. Viorel, de melker, heeft een motorkettingzaag en zou voor hem zelf en zijn collega Ionel alles op lengte zagen. Ze hoeven het dan alleen nog thuis te kloven. Op een avond vertelde hij dat hij benzine ging halen bij een achterbuurman. “Maar dat is toch gestolen benzine”? Vroeg ik. “Ja, dat klopt, maar het is goedkoper dan aan de pomp”. “Ja, maar dan ben je in feite toch ook schuldig aan de diefstal”? Maar daar was hij het toch niet mee eens, want hij betaalde er toch gewoon voor?

Het tweede voorval betrof ons koeienherdertje Daniël, de zoon van Ionel. Dagelijks nam hij samen met de koeien een zak vol met luzerne mee naar boven. Geplukt uit percelen aangrenzend aan ons weiland. Toen ik Ionel aansprak op de diefstal van zijn zoon, snapte hij het punt gewoon niet. Als hij aan de luzerne eigenaren zou vragen of ze uit de rand luzerne mochten plukken was dat geen probleem volgens hem. “Maar waarom vraag je het dan niet als je denkt dat het gewoon mag”? Daar kwam niet echt een antwoord op, maar diefstal, nee, dat was het absoluut niet.

Wij hebben naast de boerderij ook een perceeltje met luzerne waar ik ook wel eens kinderen in betrap, maar die weten niet hoe snel ze weg moeten komen als ze mij zien. Dus ergens vinden ze het blijkbaar wel diefstal. Als iemand het ons kan uitleggen, graag!

Rowan met zijn mooie bos krullen…

… en met een kort koppie

De jongste twee kalfjes staan onder een afdakje lekker buiten in het zonnetje. Het rechter kalf is een Limousin (Frans vleesras) kruising. Hij is al mooi dik en rond en helaas voor hem is hij er speciaal voor zijn lekkere vlees…

Ons kippenbestand bestond, na de slachting van de haan door de DRG groep, nog maar uit 2 hennen. Gelukkig heeft de haan op het nippertje nog voor nageslacht kunnen zorgen want 1 van de hennen loopt nu met 6 mooie kuikens rond.

De biggen zijn al weer flink gegroeid. Zijn ze niet schattig?


Een reactie plaatsen

In Nederland!

Na lang aftellen, zijn we er dan eindelijk! Afgelopen vrijdag zijn we in Nederland aangekomen.
We zijn donderdag middag al naar Cluj gereden met de auto. De wegen waren mooi schoon. Het was wel erg koud, -15 ongeveer, maar in de auto was het lekker warm. De nacht hebben we in een hotel doorgebracht en de volgende dag sneeuwde het. Door de sneeuw had het vliegtuig een uur vertraging. Maar dat mocht de pret niet drukken. Op het vliegveld spraken we nog een Nederlander die een boerderij in Roemenie heeft met mestkalveren. Altijd leuk om een collega boer te spreken!

Verjaardag Mathias

Zaterdag hebben we de verjaardag van Mathias gevierd. Hij is al weer 5 jaar geworden! Er was natuurijs en zo konden Mathias en Judith hun debuut op de schaats beleven. Het was stralend mooi weer en wij hadden ook onze schaatsen mee. Hollandser kan haast niet! Ware het niet dat de bewuste schaatsplek in Duitsland ligt 🙂

Rowan aan het spelen in de binnenspeeltuin waar we zijn geweest met Mathias' verjaardag

Inloopmiddag 11 februari
Zoals jullie konden lezen in de vorige blog organiseren wij aankomende zaterdag 11 februari, samen met Stichting Romadopt een inloopmiddag. In de link naar de nieuwsbrief (zie hieronder) kan je meer informatie vinden. Heb je je nog niet opgegeven, maar ben je wel van plan om te komen, laat het dan nog even weten via boerenzonderland@live.nl, dan weten we op hoeveel personen we (ongeveer) moeten rekenen.

De eerste nieuwsbrief van 2012 is uit. Klik op de onderstaande link om de nieuwsbrief te lezen.

Nieuwsbrief januari

We weten niet of we nog tijd hebben om deze maand nog een blog te schrijven. Maar eigenlijk hopen we dat we veel mensen persoonlijk kunnen spreken. Dus wellicht, tot snel!


2 reacties

Uitnodiging 11 februari

Zoals we al eerder op dit weblog schreven, zijn we van 3 februari t/m 2 maart in Nederland. Zaterdag 11 februari organiseren we samen met de stichting Romadopt weer een inloopmiddag. Tijdens deze middag willen we graag meer vertellen over ons werk in Roemenie. Familie, vrienden en andere belangstellenden zijn van harte welkom.

De jeugdgroep uit de NGK van Houten komt deze zomer bij ons op werkvakantie. Om alvast voor de reis te sparen zullen zij tegen een kleine vergoeding zorg dragen voor het drinken (3 euro) en de maaltijd (7 euro) tijdens de inloopmiddag.
Graag zouden wij uiterlijk 4 februari van je horen of je kan komen, en laat dan ook even weten of je blijft mee-eten. Mail naar boerenzonderland@live.nl om je op te geven.
We vinden je komst het aller-leukste, mocht je graag iets voor ons mee willen nemen, dan vinden wij het leuk om (biologische) groenten-, kruiden- en bloemenzaden voor onze tuin te krijgen.

Klik op Uitnodiging 11 februari voor de officiële uitnodiging met het programma en het adres.

Groetjes en hopelijk tot snel!

Hans & Maaike


3 reacties

December 2011

Het was even bijkomen na de twee “groepsinvasies”, maar, we zitten weer in ons dagelijkse ritme. Roelof zijn stage zit er weer op. Sinds begin december loopt hij weer op Hollandse bodem rond. We vonden het van tevoren wel even spannend om voor zo’n lange tijd iemand in huis te hebben, maar dat is ons alles meegevallen. De eerste dag zette hij al koffie voor Hans, dus de punten waren bij voorbaat al binnen 😀

Roelof, bedankt voor je inzet en alle gezelligheid!

Vanochtend hebben we de eerste echte sneeuw van deze winter gehad. De kinderen kwamen ons enthousiast wakker maken met de mededeling dat het gesneeuwd had. Sneeuw heeft hier altijd een vertragend effect. Het verkeer rijdt een stuk langzamer door de hoofdstraat, we brengen de kinderen lopend (met dan wel zonder slee) naar school ipv met de fiets en het werk op het land kan ook worden gestaakt. De lappendeken van het Roemeense platteland is verborgen onder een laagje sneeuw waardoor het niet meer duidelijk is welk land nu van ons of van de buurman is.

Laatst hadden we weer eens de DSV (Directie Sanitair Veterinair), een soort gezondheidsdienst voor dieren en mensen, op de stoep staan. Ze wilden een monster van onze maiskuil hebben. Ze gaan het monster onderzoeken op radioactiviteit! Probeer dan maar eens serieus te blijven….Ach ja, prima, neem maar een zakje met voer mee. We verwachtten niet dat er iets uit gaat komen. Maar, veiligheid voor alles!

Nu met de kerst in zicht, heeft het personeel hun kerstbonus, in de vorm van een varken, verzilverd. De varkens zijn geslacht en de diepvriezers zijn weer gevuld met lekker mals, 5 sterren varkensvlees. In maart hadden we ze als big van ongeveer 20kg gekocht en in negen maanden tijd zijn ze gegroeid naar ruim 100kg. Niet helemaal biologisch gevoerd, maar er was wel zo’n 5 m2 ruimte per varken én uitloop naar buiten. Gangbare varkens in Nederland hebben maar 0,8 m2 per varken tot hun beschikking en groeien in drie en een halve maand van 25 kg naar 115 kg. Turbo vlees dus. Helaas komt dit de smaak niet ten goede. Hoewel we natuurlijk wel iets bevooroordeeld zijn, is het vlees van onze varkens heerlijk mals en smakelijker dan dat van hun industrieel opgegroeide neefjes en nichtjes. De kleur van het vlees is al anders, het is veel roder dan het bleke vlees wat in de supermarkt te vinden is.

De zeug is de dans ontsprongen. Zij mag zorgen voor de kerstbonus van volgend jaar. Een dankbare taak want ze zal vertroeteld worden tot en met.

 De afgelopen posts hebben we veel verteld en laten zien wat er allemaal op de boerderij gebeurd is. Hoogste tijd dus om eens wat meer te vertellen over onze “geestelijke gesteldheid”.

We ervaren dat het soms erg zwaar is om positief te blijven en ons te blijven richten op Gods Woord. Hoe breng je dingen nu daadwerkelijk in de praktijk.

Een praktisch punt waar we dit jaar weer keihard tegenaan liepen. We hebben een aantal hectares aan gras/klaver gezaaid wat we hooien als voer voor de koeien in de winter. De eerste snede was vrij mager omdat we een heel droog voorjaar hadden. De tweede snede was goed. Veel gewas. Er was wel wat uit gestolen maar dat voorkom je niet. Onze hoop was op een derde snede om de matige eerste snede te compenseren. Maar eind augustus, vonden de schapenboeren dat er toch geen derde snede meer zou groeien, en weidden met regelmaat hun schapen op onze percelen. Als de schapen de boel kort houden, dan komt er inderdaad ook geen derde snede, die is helemaal in de maagjes van ik weet hoeveel schapen verdwenen. En daar valt erg weinig tegen te doen. Je kunt wel controleren, maar ze weiden er niet permanent, maar dagelijks een korte tijd. De politie doet er niets aan, want die kopen bij dezelfde schapenboeren (waarschijnlijk met korting) hun schapenkaas.

We hebben nog geprobeerd met kunstmest en gekleurd graan een soort van zogenaamd vergif te strooien. Bordjes in de percelen dat er vergif lag, maar zelfs de bordjes werden gestolen…en zo komen we met ons hooi de winter niet door.

Hoe blijf je dan nog positief? Wij zijn druk met het opzetten van een ontwikkelingsproject voor de mensen hier en het lijkt alsof we door deze zelfde mensen dwars worden gezeten.

 Het voelt dan wel eens alsof wij “beter” zijn dan de Roemenen, maar ook wij maken nog genoeg fouten. Daarom zijn wij zelf ook geen haar beter dan de Roemenen. Maar om dan toch met Gods “ogen” naar de mensen te kijken is haast onmogelijk. Dicht bij God blijven is altijd, maar juist ook daarom, heel erg belangrijk. De werkdruk, vermoeidheid, zelf gewoon even geen zin hebben, maakt dat Bijbelstudie en stille tijd heel makkelijk, te makkelijk vaak, opzij geschoven wordt. En voor je het weet doe je mee met de negativiteit van de wereld om je heen. Daar worstelen we dus regelmatig mee. Ook omdat we geen gemeente hebben die we bezoeken. We missen aansluiting in de lokale kerk.

Met de kinderen gaat het, afgezien van de vele groene snottebellen de laatste tijd, verder goed. Mathias en Judith gaan met veel plezier naar school toe. De juffrouw liet laatst ook wat werk van onze kinderen zien en vertelde dat ze heel goed hun best doen. Judith kan al netjes een rondje in een vakje schrijven en Mathias kan al bijna zelf zijn naam schrijven. Ook vertelde de juf dat ze kan zien als Mathias boos is of niet. Wanneer hij goed in zijn hum is, dan kleurt hij met vrolijke kleuren en netjes binnen de lijntjes. Als hij boos is, kleurt hij met donkere kleuren en slordiger.

 Waar de kinderen de laatste tijd ook mee bezig zijn is sneller, eerder, groter, meer, mooier etc. Overal wordt competitie in gezien. Zelfs de maaltijd. Wat soms wel eens handig is, want de bordjes zijn dan zó leeg.

 Rowan begint steeds meer te kletsen. Wat hij precies zegt, dat blijft nog gissen. Hele verhalen, ondersteund met heen en weer zwaaiende armpjes om zijn woorden kracht bij te zetten.

Dit zal wel de laatste uitgebreide blog zijn van 2011. We wensen jullie hele goede kerstdagen en een gezond, gezegend, voorspoedig nieuw jaar toe!

Mathias en Judith lezen de Donald Duckjes die Vis Vitalis achter heeft gelaten

De eerste keer dat Rowans haartjes worden geknipt. Was ook wel hard nodig, want het hing al op zijn schouders 😛

Het resultaat; een stralend kort koppie

In een onbewaakt ogenblik...

Kleuren is bijzonder vermoeiend. Even een tukkie om nieuwe inspiratie op te doen...

Moeder en dochter!